برای آنهایی که دههی شصت خورشیدی را دیدهاند، تمام دریافتهای بصری از رسانه در آن دوره، محدود به دو کانال تلویزیون ایران میشود. البته آن روزها ویدئو هم بود که کمتر کسی توان مالی و جرات مقابله با ترس غیرقانونی بودن آن را داشت. به هر روی در آن برهوت تصویری، همهی راهها به همان تلویزیون و ساعات نصفه و نیمهی پخشش در شبانهروز ختم میشد.