سال ۹۲ تمام میشود، اما حکایت یارانه همچنان باقی است؛
میلیاردرهای یارانه بگیر!
یکی از مباحثی که در روزهای گذشته ورد زبان همه بود، از کارمندان دولتی تا تاجر و کاسب و مردم کوچه و بازار، این بود که احتمالا ما هم جزو دهکهای بالای در آمدی محسوب میشویم و یارانهمان قطع میشود یا نه! …
به گزارش افکارنیوز، حالا بماند که دولت اعلام کرد قطع یارانه سه دهک، تا پایان سال منتفی است، اما سال ۹۲ هم تمام میشود، بعدش چه باید کرد؟
تقریبا همه، دغدغه حذف آن ۴۵ هزار تومان را دارند، حتی اگر خودرو زیر پایشان آخرین مدل باشد و زندگیشان بسیار شیک و مدرن و امروزی! باز هم دغدغه این را دارند که نکند یارانهشان حذف شود! زیرا احتمالا خانم خانه هر ماه با پول یارانه خود و فرزندانش یک روسری میخرد و با حذف یارانهها باید کنترل شده خرید کند!
حذف طرح یارانهها؟!
خبرها از آن حکایت دارد که مسؤولان، روشهای متعددی برای شناسایی افراد «غیرمحتاج» دارند، اما فعلاً جرأت طرف شدن با این دسته را ندارند! افرادی که دوست ندارند میزان ثروت و درآمدشان مشخص شود، چون باید مالیاتهای سنگینی بدهند که اکنون نمیدهند. مالیاتهایی که گاه هزاران برابر آن ۴۵هزارتومان یارانهای است که میگیرند تا خودشان را در صف فقرا جا بزنند! همینها هستند که دوست ندارند میزان دارایی آحاد ملت روشن شود و البته نفوذ زیادی هم دارند و میتوانند سد راه انجام این کار بشوند.
اما براستی تا کی میتوان به ۷۵میلیون نفر یارانه داد؟ یا باید همه این ۷۵ میلیون نفر را محروم کرد و از اساس بیخیال طرح یارانهها شد و یا اینکه ثروتمندان را حذف کرد تا محرومان بمانند. راه دیگری نیست!
دولت بر سر دو راهی
این دغدغهها در حالی است که دولت میگوید به راهکار دقیق و مشخصی برای تشخیص دهکهای در آمدی بالا نرسیده و دقیقا نمیداند از چه خانوادههایی باید یارانهها را بگیرد. وارسی کردن گردش مالی یک فرد و یا شمردن املاک و یا خودروهای یک فرد هم نه تنها براحتی قابل انجام نیست، بلکه این مساله اصلا نمیتواند محک پردرآمد بودن خانواده باشد. بسیاری از افرادی که تجارت میکنند هیچ منزل مسکونی به نام خود ندارند و به جای اینکه در خانههای چند میلیاردی زندگی کنند با ۵۰۰ میلیون رهن کامل درهمان خانه زندگی میکنند و با باقیمانده پول تجارت میکنند. در نتیجه طبق آمار، مستأجر
محسوب میشوند!
نه یارانه میخواهیم و نه این تورم را!
در کنار این افراد هم هستند کسانی که نظر دیگری دارند. آقای «محمود. م» با داشتن دو فرزند میگوید: شخصاً حاضرم یارانهام را حذف کنند، اما قیمتها به دوره قبل از هدفمندی یارانهها برسد. مساله اینجاست که واریز این مبلغ یارانه به طرز عجیب و غریبی سبب ایجاد تورم شد و همین نقدینگی اندک که روانه جیبهای مردم شد تا حد زیادی زندگی و روش زندگی عدهای را عوض کرد.
لازم به ذکر است همین مبلغ پرداخت یارانه برای یک خانواده ۵ نفری که در روستا زندگی میکنند و درآمدشان صفر بود مبلغ قابل توجهی است و واقعاً تاثیر مثبت در زندگی این افراد دارد.
اما اکنون و پس از پرداخت ۳۰ دوره پرداخت یارانه، دولت به بن بستی رسیده که دولت دهم آغازگر آن بود. کسری بودجه در دولت که حداقل، آن را وزیر بهداشت همواره اعلام میکند تنها یکی از پیامدهای خرج کردن بیحساب و کتاب در گذشته است. تورم طی همین دو یا سه سال چنان ضربهای به مردم وارد کرد که اکنون دیگر مردم از داشتن حداقلها هم محروم شدهاند. اگر تا ۵ و یا ۴ سال قبل دو کارمند زن و شوهر با پس انداز و وام مسکن میتوانستند یک منزل ۵۰ متری بخرند، حالا همین دو فرد با پس انداز و حتی وام ۳۰ میلیونی مسکن هم نمیتوانند یک منزل ۴۰ متری در جنوب شهر بخرند. سوءتغذیه براثر نخوردن کافی
گوشت و لبنیات و… از حداقل اتفاقهایی است که حالا اثر آن را میبینیم و شک نداشته باشید با این وضعیت سوء تغذیه در ۱۰ سال آینده نسل بیمار، از چالشهای جدی دولتها خواهد شد.
زندگیهای میلیاردی با یارانههای ۴۵ هزار تومانی!
منازلی را در شمال شهر میبینم که تنها قیمت در خانه به اندازه ثروت کل همکاران اداره من است. خانههایی که وقتی از مقابل آن عبور میکنی با خودت فکر میکنی یعنی چه کسانی داخل آنها زندگی میکنند؟ آپارتمانهایی که برای هر واحد آسانسور اختصاصی دارد و هرکسی فقط میتواند با به جا گذاشتن اثر انگشتش تنها به منزل خودش وارد شود و از استخر و سونای داخل واحدش استفاده کند. شما تصور کنید کسی که در چنین منزلی ساکن است چه نیازی به یارانه ۴۵ هزار تومانی دارد؟
اما از آن سو میشناسم خانوادههایی را که سرپرست خانواده بیمار است و کاری ندارد، اما چون زنده است کمیته امداد از پذیرش این خانواده سر باز میزند.(خودم پیگیر کار این خانواده بودم) تازه این خانواده، مستأجر هم هستند. تنها با بخشی از پول این یارانه زندگی میکنند و بخشی دیگر را اجاره میدهند. این زندگی را تجسم کنید که چه وضعی دارد.
نکته دقیقا همینجاست. چه اشکالی دارد آن خانواده به نفع این خانواده کنار برود و خودش از گرفتن یارانه انصراف دهد؟ پس حس انساندوستی و نوعدوستی ما کجا رفته است؟ ما که وقتی میشنویم در فلان کشور، مردم به کمک احتیاج دارند همه جور کمک میکنیم چرا به هموطن خودمان کمک نمیکنیم؟ چرا فکر میکنیم اگر داوطلبانه یارانه را پس بدهیم سرمان کلاه رفته است؟
رسانهها کمک کنند
«شهروز افخمی» نماینده مجلس و عضو کمیسیون اجتماعی در این خصوص به خبرنگار ما میگوید: دولت نگران این است که در تفکیک سه دهک خطا کند، زیرا هماکنون اطلاعات دقیقی در بانکهای اطلاعاتی وجود ندارد و تشخیص اینکه چه کسی چقدر دارایی دارد خیلی سخت است.
وی میافزاید: اما اگر بیاییم اعلام کنیم این مساله اختیاری است و هرکسی خودش داوطلبانه بیاید و از دریافت یارانه انصراف دهد خیلی از افراد قانع نمیشوند و میگویند ما خودمان به همین مبلغ یک چیزی هم اضافه میکنیم و به مستحقهایی که میشناسیم کمک میکنیم! اما اگر رسانهها کمک کنند و این عزم ملی را در مردم ایجاد کنند، حتی اگر ۵۰ درصد هم موفق شود باز هم ارزش دارد.
افخمی خاطر نشان میکند: اگر رسانهها بخصوص رسانه ملی در این زمینه با سیاستهای دولت همسو شود و تبلیغات درست در این زمینه بشود، بدون تردید داوطلبان زیادی برای انصراف از یارانه خواهیم داشت و درصد موفقیت بالا میرود.