پیش از جنگ 12 روزه بود که نتانیاهو به دیدار ترامپ رفت. درست در زمانی که طرح فریب مذاکره برای جنگ را پیاده میکردند، نتانیاهو از بخش مهم برنامه اسرائیل و آمریکا پرده برداشت و گفت که من از مذاکره با ایران، مدل لیبی را میخواهم.مدل لیبی در یک بیان ساده، از این قرار است: با ابزارهای نرم و بحرانهای داخلی، توان داخلی تضعیف شود و درنهایت، با یک حمله خارجی، دولت سرنگون و در روندی مشخص، کشور تجزیه گردد.
در جنگ 12 روزه، اسرائیل اینگونه محاسبه کرده بود که با حملات غافلگیرکننده و ترور فرماندهان، میتواند به این هدف دست یابد. اما با دو سد بزرگ مواجه شد: اول توان موشکی و دوم، همبستگی مردمی.
پس از جنگ 12 روزه، آمریکا و اسرائیل تلاش کردند سایه تهدید و جنگ را بهصورت مستمر حفظ کنند. در این حالت، فضای عمومی کشور بهجای تمرکز بر موضوعات کلان اقتصادی و مسئله تولید، درگیر فضای تهدیدگونه جنگ میگردد.
در ادامه این سناریو، با توجه به افزایش فشارهای تحریمی و اقدامات خارجی برای خرابکاری در بازار ارز، اعتراضات مردمی شکل گرفت. باید توجه داشت که روند التهابهای داخلی ایران، پس از دیدار اخیر نتانیاهو و ترامپ آغاز گردید.
بلافاصله پس از اعتراض کسبه و بازاریان، مداخله اسرائیل برای تبدیل اعتراض به اغتشاش، آغاز شد. از نخستوزیر اسرائیل و وزارت خارجه این رژیم گرفته، تا وزیر علوم و فناوری و وزیر دیاسپورای یهودی، برای رسیدن به این هدف، بهطور علنی از اغتشاش حمایت کردند. مایک پاپمئو، وزیر خارجه پیشین ترامپ نیز اعلام کرد که عوامل موساد در خیابانهای ایران حضور دارند.
همزمان با این ورود، هستههای کوچک تروریستی با هدایت نهادهای امنیتی رژیم، فعال شدند و خط عملیاتی آنها از «اعتراض کنید» به «بکشید» تغییر کرد. البته حرکت براندازان به سمت اقدامات تروریستی را باید از دو ماه پیش جستوجو کرد.
در آبان 1404، تحرکات جریان سلطنتطلب به سمت اقدامات مسلحانه و تروریستی تغییر یافت. رضا پهلوی اگرچه در جریانهای مختلف اپوزیسیون جایگاهی ندارد، اما با این حال با هدایت آمریکا و اسرائیل، برای رهبری این جریان تلاش میکند. او حدود یک ماه و نیم پیش گفت که «زمان تشکیل و گسترش گروههای کوچک مبارزه» رسیده است.
حضور هستههای کوچک تروریستی و ایجاد ناامنی در فضای عمومی کشور، میتواند خرابکاری در مراکز راهبردی و کشته سازی را رقم بزند. وقوع یک اغتشاش فراگیر چند میلیون نفری به این بهانهها، آن چیزی است که آمریکا و اسرائیل برای مداخله نظامی، نیاز دارند. در این مرحله، به دلیل ناامنی داخلی و تضعیف داراییهای راهبردی کشور، دشمن گمان میکند که حمله نظامی گزینهای موثر است.
آنچه اکنون در خیابانها رقم میخورد، این است که حجم بالای خشونت و وحشیگری در روزهای اخیر، منجر به عدم تمایل افکار عمومی به این روند شده و از دستگاههای مربوطه میخواهند با اغتشاشگران برخورد شود.
