جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ که قرار است تابستان امسال در ایالات متحده برگزار شود، صرفاً یک رویداد ورزشی نیست؛ بلکه بهنظر میرسد به بزرگترین میدان آزمایش فناوریهای نظارتی و نظامی دولت ترامپ—از جمله پروژه پرهزینه و جنجالی «گنبد طلایی»—تبدیل شود. رویدادی که میلیونها تماشاگر داخلی و خارجی را عملاً به سوژههای آزمایشی یک نظام امنیتی فراگیر بدل میکند و سود کلانی را روانه شرکتهای صنایع دفاعی میسازد.
دولت آمریکا با استناد به «تهدید پهپادهای غیرمجاز و حملات سایبری»، در حال ایجاد یک چتر امنیتی سنگین و کاملاً نظامیشده برای جام جهانی است. این اقدامات شامل استفاده گسترده از فناوریهای ضدپهپادی، پدافند هوایی، هوش مصنوعی و تشخیص چهره میشود؛ فناوریهایی که پیشتر در جنگهای واقعی—از اوکراین تا غزه—آزموده شدهاند.شرکتهای بزرگ نظامی و امنیتی، این رویداد را فرصتی طلایی برای ورود عمیقتر به بازار داخلی آمریکا میبینند. از لاکهید مارتین و نورثروپ گرومن گرفته تا اندوریل و L3Harris، همگی در صف دریافت قراردادهایی هستند که ارزش آنها به میلیاردها دلار از منابع عمومی میرسد. حتی برخی از این شرکتها صراحتاً پیشنهاد دادهاند که جام جهانی میتواند نسخه آزمایشی «گنبد طلایی» ترامپ—سامانهای برای پوشش دفاعی کل خاک آمریکا—باشد.
نشانههای این نظامیسازی آشکار است: وزارت امنیت داخلی آمریکا (DHS) دفتر جدیدی برای خرید و استقرار فناوریهای پهپادی و ضدپهپادی تأسیس کرده و صدها میلیون دلار بودجه برای جام جهانی و جشنهای ۲۵۰ سالگی استقلال آمریکا اختصاص داده است. FEMA نیز صدها میلیون دلار دیگر را در قالب کمکهزینههای ضدپهپادی به ایالتهای میزبان اختصاص داده—همه با هدف ایجاد یک زیرساخت امنیتی دائمی، نه موقت.خطر اصلی اما فقط در خود جام جهانی نیست؛ بلکه در آنچه پس از آن باقی میماند نهفته است. کارشناسان هشدار میدهند فناوریهایی که با عنوان «امنیت موقت» وارد میشوند، معمولاً برای همیشه ماندگار میشوند. سامانههای شناسایی پهپاد، جمعآوری داده، تشخیص چهره و نظارت هوشمند، اطلاعات شخصی شهروندان عادی—including تصاویر و دادههای قابل شناسایی—را گردآوری میکنند و مرز میان امنیت عمومی و نظارت نظامی را از بین میبرند.به گفته منتقدان، دولت ترامپ با سوءاستفاده از جام جهانی، در حال عادیسازی نظارت نظامی بر شهروندان است. وزارت امنیت داخلی، تحت پوشش «حفظ امنیت»، عملاً شبکهای از ابزارهای نظارتی پیشرفته را توسعه میدهد که میتواند حقوق اساسی و آزادیهای مدنی آمریکاییها را تضعیف کند. این روند، تصویری از یک «پاناپتیکون آمریکایی» ترسیم میکند؛ جامعهای که در آن نظارت دائمی به بخشی از زندگی روزمره بدل میشود.
در نهایت، جام جهانی بیش از آنکه جشن فوتبال باشد، به ویترینی برای پیوند سیاست ترامپی، صنایع نظامی و فناوری نظارتی تبدیل شده است؛ پیوندی که امنیت را بهانه، سود را هدف و آزادیهای مدنی را قربانی میکند—و هزینه آن، نهفقط میلیاردها دلار پول عمومی، بلکه آینده حریم خصوصی و دموکراسی در آمریکا خواهد بود.
