این اسناد فراتر از افشای رفتارهای یک مجرم جنسی، پنجرهای کمسابقه به سازوکار درونی قدرت در جهان معاصر میگشاید. این مکاتبات، جهانی را ترسیم میکنند که در آن مردان ثروتمند و بانفوذ، از سیاستمداران و میلیاردرها گرفته تا چهرههای دانشگاهی و فرهنگی، در شبکهای بسته و خودتقویتگر با یکدیگر تعامل میکنند؛ شبکهای که با تملق، بدهبستان و روابط شخصی اداره میشود و زنان را به حاشیه میراند.
در این فضا مردان، «سرمایههای نفوذ» محسوب میشوند که باید شناسایی، حفظ و پرورش داده شوند. اپستین در مکاتباتش با مردان، پیوسته نام افراد قدرتمند را ردوبدل میکند، دسترسی میفروشد و نزدیکی خود به مراکز قدرت را به نمایش می گذارد. در مقابل، زنان اغلب نه بهعنوان انسانهایی با اراده مستقل، بلکه بهمثابه منابع خدماتی تعریف میشوند: برنامهریز، هماهنگکننده، همراه مجالس یا ابژههای جنسی. زبان ایمیلها نشان میدهد «بدن زنان» موضوع مدیریت، ارزیابی و اصلاح است، نه شأن و خواست آنان.نقش زنانِ سازماندهنده در این نظم نیز قابل تأمل است. دستیاران زن، با کار بیوقفه و نامرئی، زندگی و برنامه مردان قدرتمند را روان میکنند: از هماهنگی سفرها و جلسات تا فراهمکردن جزئیات رفاهی. این کارِ عاطفی و اجرایی، زیربنای عملکرد شبکه قدرت است، اما خودِ این زنان از دایره تصمیمگیری و منزلت کنار گذاشته میشوند.ایمیلهای ردوبدلشده میان مردان، بهویژه در غیاب زنان، لحن «رفاقتمحور» و گاه زنستیزانهای دارد که در آن تحقیر و بیاعتنایی به زنان امری عادی جلوه میکند. این عادیسازی، شاید خطرناکترین بخش ماجراست: جایی که شوخی، سکوت و بیتفاوتی جمعی، خشونت نمادین را به رفتاری روزمره تبدیل میکند.
در نهایت، پروندههای اپستین نشان میدهد مسئله صرفاً انحراف فردی نیست، بلکه ساختاری است که با تبادل امتیاز، پوشش خیریهای، و شبکهسازی در سطوح بالا بازتولید میشود. این اسناد یادآور این نکته هستند که قدرت، زمانی که بدون نظارت و پاسخگویی عمل میکند، نهتنها فساد مالی و اخلاقی میآفریند، بلکه نابرابری جنسیتی را به قاعدهای «طبیعی» و نادیدنی بدل میسازد، موضوعی که در غرب به اصطلاح متمدن حتی در سطوح بالای قدرت دیده می شود.
