یادداشت این کارشناس ارشد چینی در وبگاه دولتی «سیجیتیان» در آستانه مذاکرات غیر مستقیم آمریکا و ایران در ژنو منتشر شد.مطلب او با این عنوان منتشر شده است: «بین فشار و دیپلماسی: چرا تحریمهای ایالات متحده نتوانستهاند صلح با ایران را به ارمغان بیاورند؟»وانگ جین نوشت: «در طول دهههای گذشته، روابط بین ایالات متحده و ایران با بیاعتمادی عمیق، رقابت استراتژیک و برداشتهای اساساً متفاوت از امنیت منطقهای شکل گرفته است. در مرکز این رویارویی، استفاده واشنگتن از تحریمهای اقتصادی به عنوان ابزار اصلی سیاست خارجی بوده است.» او در مطلب خود اشارهای به مذاکرات آمریکا و ایران در ژنو با موضوع برنامه هستهای کرد و خواستار اتخاذ «رویکرد واقعبینانهتر» هر دو طرف شد. در گزارش آمده است: «در حالی که واشنگتن تحریمها را ابزاری ضروری برای مهار جاهطلبیهای هستهای و نفوذ منطقهای ایران میداند، تهران آنها را به عنوان جنگ اقتصادی ناموجه با هدف تضعیف دولت ایران تفسیر میکند. این رویارویی، بنبست دیپلماتیک طولانیمدتی را ایجاد کرده است که همچنان ایران و خاورمیانه را بیثبات میکند.»
استاد دانشگاه دولتی چین نوشت: «ایالات متحده سالهاست که "فشار حداکثری" را علیه ایران حفظ کرده است و عمدتاً بر تحریمهای اقتصادی جامعی که زنجیره صادرات نفت ایران، مؤسسات مالی، نهادهای اقتصادی کلیدی و طیف وسیعی از افراد مرتبط با دولت و بخشهای تجاری ایران را هدف قرار میدهد، تکیه دارد. علاوه بر این اقدامات مستقیم، واشنگتن تحریمهای ثانویه و تعرفههای بالا را نیز بر کشورها و شرکتهایی که همچنان با ایران مراوده میکنند، اعمال کرده و از این طریق سعی دارد اقتصاد ایران را از بازار جهانی منزوی کند.»به ادعای او، تحریمهای آمریکا تأثیر عمیق و طولانیمدتی بر ساختار اقتصادی ایران داشته است، دسترسی آن به سیستمهای مالی بینالمللی را به شدت محدود کرده، درآمدهای ارزی آن را به طرز چشمگیری کاهش داده و توانایی آن را برای انجام تجارت عادی بینالمللی تضعیف کرده است.»او معتقد است: «تحریمهای ایالات متحده نه تنها قابلیتهای اقتصادی ایران را تضعیف میکند، بلکه اعتماد سیاسی نسبت به ایالات متحده را نیز متزلزل میکند. پایان دادن یا حداقل کاهش قابل توجه رژیم تحریمها و بازگشت به چارچوب دیپلماتیک ایجاد شده توسط برجام در سال ۲۰۱۵، گامی اساسی در ایجاد شرایط برای تعامل سازنده خواهد بود.»
وانگ جین با برشمردن مواضع آمریکا و ایران علیه طرف مقابل درباره موضوعات مختلف از قبیل مسائل منطقه، برنامه موشکی ایران و تحریمها نوشت: «واضح است که رویکرد یکجانبه اتخاذ شده توسط ایالات متحده نتوانسته است نتایج مطلوب را به همراه داشته باشد.»مدیر مرکز مطالعات استراتژیک در دانشگاه دولتی نورثوست افزود: «فشار حداکثری به جای وادار کردن ایران به امتیازدهی، به تنشهای منطقهای بیشتر دامن زده، فضای میانهروها را در داخل ایران محدود کرده و تهران را تشویق کرده است که به تدریج از تعهداتی که قبلاً پذیرفته بود، فاصله بگیرد.»وی توصیه کرد: «بعید است که صرفاً تکیه بر فشار و تنبیه، موضوع هستهای ایران را حل یا نگرانیهای گستردهتر درباره امنیت منطقهای را برطرف کند. یک رویکرد واقعبینانهتر و پایدارتر مستلزم احیای دیپلماسی، گفتوگوی مستقیم و بازسازی تدریجی اعتماد متقابل است. مذاکرات سازندهای که منافع مشروع و نگرانیهای امنیتی هر دو طرف را به رسمیت بشناسد، تنها مسیر مناسب برای رسیدن به یک راهحل جامع را ارائه میدهد.»
