اقتصاددان برجسته آمریکایی در اندیشکده شورای روابط خارجی، برد ستسر، طی تحلیلی نوشته است، درخواست امارات برای ایجاد خط مبادله ارزی که احتمالا پس از کاهش شدید ذخایر ۲۸۵ میلیارد دلاری بانک مرکزی در ماه مارس و اوایل آوریل مطرح شده است، بر این نکته تایید دارد که کشورهای شورای همکاری خلیج فارس، اکنون به صورت خالص، به عامل کاهش نقدینگی دلاری در بازارهای خارج از آمریکا تبدیل شدهاند.کاهش ۲۸۵ میلیارد دلاری به این معناست که امارات در عرض چند هفته (مارس و اوایل آوریل) مجبور شده حجم عظیمی از پساندازهای دلاری خود را خرج کند یا بفروشد.
عربستان قربانی بعدی حمله آمریکا علیه ایراناین اقتصاددان در ادامه مینویسد، عربستان نیز برای عبور از این شرایط به استقراض دلار نیاز خواهد داشت؛ در دوران پیش از جنگ علیه ایران، ریاض برای تامین هزینه واردات و مخارج خارجی خود به نفت صد دلاری در هر بشکه نیاز داشت. این وضعیت بر مبنای حدود ۷ میلیون بشکه صادرات روزانه محاسبه میشد.
به نظر میرسد محدودیت فعلی ظرفیت صادرات این کشور ناشی از پایانه ینبع و نه خط لوله باشد؛ به همین دلیل، صادرات در حال حاضر حدود ۴ میلیون بشکه در روز است.با کمی محاسبه به این نتیجه میرسیم که برای جبران کاهش صادرات از ۷ میلیون بشکه در روز به حدود ۴ میلیون بشکه در روز (که در دادههای اخیر کمتر و گاهی کمی بیشتر بوده است)، به نفت بشکهای ۱۷۰ دلار نیاز است؛ بنابراین، سعودیها به جای اینکه مثل گذشته به دیگران دلار قرض بدهند، خودشان نیازمند استقراض دلار خواهد شد.
وضعیت بدتر قطر، کویت و عراقاز آنجاییکه قطر (به خاطر آسیب دیدن قطارهای صادراتی الانجی)، کویت و عراق در حال حاضر هیچ مسیر خروجی صادراتیای ندارند، بنابراین از نظر کوتاهمدت وضعیت بدتری نسبت به امارات و عربستان دارند. در نتیجه، آنها نیز به برداشت از ذخایر خود و یا استقراض دلار روی میآورند.این اقتصاددان در پایان نتیجه میگیرد که کشورهای شورای همکاری خلیج فارس، برخلاف گذشته که مخفیانه خزانهداری آمریکا را تامین مالی میکردند (مانند دهه ۷۰) یا دلارها را بهصورت سپرده در لندن نگهداری میکردند تا به آمریکای لاتین بازچرخانی کنند، اکنون در رقابت با خزانهداری آمریکا و اقتصادهای نوظهور برای تامین مالی دلاری هستند و اکنون وقت آن رسیده که پیشفرضهای قبلی را بهروز کنیم و واقعیتهای جدید را بپذیریم.
این تحلیل ثابت میکند که کشورهای حاشیه خلیج فارس دیگر تامینکننده دلار برای جهان نیستند. برعکس، اکنون خودشان به دلار نیاز مبرم دارند و در تلاش برای جمعآوری دلار از بازارهای جهانی هستند. این یعنی بحران نقدینگی دلاری در حال گسترش است و حتی کشورهای ثروتمند نفتی هم به جای قرضدهنده، قرضگیرنده شدهاند.
