لیبرمن همچنان بر مواضع پیشین خود تأکید دارد و اعلام کرده به دولت تحت رهبری بنیامین نتانیاهو نخواهد پیوست. او همچنین با تشکیل دولت اقلیتی که به حمایت احزاب عربی متکی باشد، مخالفت می‌کند. با این حال، ارتباطاتی میان اعضای ستادهای انتخاباتی حزب او و دیگر احزاب مخالف همچنان برقرار است.
لیبرمن در شرایط کنونی برکناری امیر اوحانا، رئیس کنست، را نیز اقدامی عملی نمی‌داند. این پیشنهاد از سوی برخی احزاب مخالف مطرح شده بود؛ احزابی که معتقدند می‌توان بدون تشکیل دولت، فعالیت سیاسی علیه نتانیاهو را ادامه داد.
لیبرمن انتظار دارد فشارها بر گادی آیزنکوت، رهبر حزب «یاشار»، برای پیوستن به دولت وحدت ملی با نتانیاهو افزایش یابد. به نظر می‌رسد لیبرمن ترجیح می‌دهد آیزنکوت با تصمیم خود به چنین دولتی بپیوندد.
لیبرمن پیش‌تر نیز در مقاطع حساس مذاکرات ائتلافی، برای اعلام موضع نهایی خود زمان خریده است. پس از انتخابات سال ۲۰۰۹، حزب او ۱۵ کرسی کنست را به دست آورد و به یکی از بازیگران تعیین‌کننده در مذاکرات تشکیل دولت تبدیل شد. لیبرمن در آن مقطع به تعطیلاتی یک‌هفته‌ای رفت و در نهایت به دولت نتانیاهو پیوست.
او پس از انتخابات آوریل ۲۰۱۹ نیز، هم‌زمان با ورود اسرائیل به دوره‌ای از انتخابات پیاپی و ناکامی در تشکیل دولت باثبات، برای گذراندن تعطیلات راهی وین شد.
