افزایش دستمزد برای اقتصاد چین چه معنایی دارد؟
پایان عصر " کارگران ارزان " در چین
دستمزد کارگران چینی در گوانگدونگ و سایر شهرهای اصلی خلیجی اش در ده سال گذشته تقریبا دو برابر شده است حتی این افزایش دستمزد در شهرهای کم اهمیت تر نیز به چشم می خورد.
سرویس بین الملل افکار نیوز - اگر چین می خواهد در خلاقیت هم بدرخشد باید به کارفرمایانش آزادی بیشتری بدهد.
دستمزد کارگران چینی در گوانگدونگ و سایر شهرهای اصلی خلیجی اش در ده سال گذشته تقریبا دو برابر شده است حتی این افزایش دستمزد در شهرهای کم اهمیت تر نیز به چشم می خورد. چین دیگر آن جایی نیست که صاحبکاران بتوانند در آن کارگرانی بسیار ارزان پیدا کنند. و کشورهایی مانند ویتنام کارگرانی ارزانتر از چین دارند. این افزایش دستمزد برای اقتصاد چین چه معنایی دارد؟
ولی بر خلاف پاسخ متداولی که به این سوأل می توان داد، این موضوع به معنی بسته شدن درهای کارخانه ها در چین و خارج شدن سرمایه های تجاری از این کشور نیست؛ چرا که این کشور دارای تأسیسات زیربنایی بسیار عالی و نیروی انسانی ماهر می باشد. اگر نیاز به افزایش محصولی در بازار باشد کارخانه های بزرگ چین می توانند ظرف یک ساعت هزاران نفر را به خط تولید اضافه کنند.![]()
پس چین در حال خارج شدن از ردهء بازار جهانی نیست ولی اگر طالب پیشرفت باشد باید خلاق تر شود. در حال حاضر تولیدات چین از ایده های درهم خلاق و تقلیدی به وجود آمده اند. دراین کشور تعدادی کارخانه های خصوصی برجسته وجود دارند. کادر مهندسی کارآمد در این کارخانه های خصوصی مثل میندرای، که کارخانهء تولید لوازم پزشکی است و هوآوی که به تولید وسایل ارتباطی مشغول است، محصولاتی را وارد بازار می کند که در بسیاری از مواقع از تولیدات رقیبان غربی خود بهتر و ارزانتر هستند.
کارخانه های ساحل چین چه چینی و چه خارجی در زمینهء تولید محصولات خلاق پیشرفتهایی داشته اند. به عنوان مثال، شبکه های راه اندازی اینترنت مثل تنسانت(یک شرکت خدمات شبکه ای) و علی بابا(یک شرکت تبلیغاتی) دارای شگردهایی بی همتا برای تقلید از محصولات غربی و هماهنگ کردن آنها با بازار مصرفی چین می باشند.
ولی معنای خلاقیت فراتر از این است. یکی از معانی خلاقیت، داشتن افکار تازه ای است که مردم برای آنها حاضرند مبالغ گزافی بپردازند. اگرچه چین بیشترین تولید جهانی را دارد ولی سود این تولیدات ابتدا به خالقان آنها در اسکاندیناوی و کالیفرنیا می رسد. این همان دلیلی است که رهبران چین را به صرف کردن بیلیونها دلار در زمینهء تحقیق و پیشرفت کشانده است. برنامهء پنج سالهء چین در حال حاضر خلاقیت ملی است.
برنامه ای که در آن دولت سعی دارد با استفاده از سوبسید صنایع را شکوفا کند و به کارخانه های خارجی این امکان را بدهد که نیروی فرهیختهء انسانی را در این کشور به کار بگیرند. سیاست قبلی چین کپی کردن اجناس و تولید انبوه آنها بود و حالا دولت می خواهد باز هم با دخالت تام خود سطح خلاقیت را در کشورش بالا ببرد. ولی در همه جای دنیا دو مشکل بر سر این راه وجود دارد: دولت خلاق خوبی نیست و اینکه حتی می تواند مانعی بر سر راه خلاقیت باشد.![]()
با وجود سرمایه گذاری دولت چین در دو زمینهء تحقیق و توسعه؛ برخی سازمانهای رسمی عقیده دارند این هزینه بیشتر صرف توسعه می شود و ایده های جدید چینی هنوز راه بسیاری دارند تا از آزمایشگاه ها و کرسی های بحثبه سمت بازار مصرف حرکت کنند.
اولین مشکلی که بر سر راه واحدهای خلاق وجود دارد عدم اجرای قانون کپی رایت در این کشور است. قوانین کپی رایت چین به خوبی طراحی شده اند اما در سطح عملی به خوبی به اجرا در نمی آیند. مشکل دیگر واحدهای تجاری هستند که بیش از حد به شرکتهایی خاص وابسته شده اند. قوانین رقابتی بین شرکتهای تجاری در چین به درستی رعایت نمی شود. بانکهای اصلی اندوخته های مردم را دریافت می کنند و آنها را با سودی اندک در اختیار شرکتهایی خاص قرار می دهد. این رویکرد هم باعثعدم شکل گیری واحدهای تجاری پویا و مستقل می شود و هم نوعی فریب دادن سرمایه گذاران است.
هیچکس از دولت چین انتظار ندارد که فضای اقتصادی را به طور کامل آزاد کند ولی حداقل باید اقتصاد بازتری را در جامعه حکمفرما کند. باید اجازه دهد که کارفرمایان بر روی ایده های خلاقشان سرمایه گذاری کنند و حتی در صورت لزوم خسارت شکستشان را بپردازند.
در گذشته چین یکی از خلاق ترین جوامع بوده است. تولید باروت، کاغذ، قطب نما و چاپ حروف همه از سرزمین چین می آید و شاید اگر دولتش بخواهد دوباره خلاقیت مردمان آن سرزمین شکوفا شود.