پارلمان اروپا روز پنجشنبه، در ادامه همین مسیر، با صدور قطعنامهای مملو از ادعاهای حقوق بشری و امنیتی، کوشید روایت مطلوب غرب از وقایع تروریستی اخیر در ایران را تثبیت کند. نمایندگان این نهاد، بدون ارائه شواهد عینی و مستقل، مدعی «سرکوب گسترده» و «کشتار معترضان» شدند.
حقوق بشر گزینشی؛ وقتی متهم در جای قاضی مینشیند
به گزارش تابناک به نقل از جام جم؛ مرور مفاد قطعنامه نشان میدهد که پارلمان اروپا بار دیگر با نگاهی گزینشی به مفهوم حقوق بشر، مجموعهای از مطالبات یکسویه را مطرح کرده است؛ این در حالی است که همان پارلمان اروپا، درقبال نسلکشی مردم فلسطین، سکوتی تأییدآمیز در پیش گرفته و بسیاری از اعضای آن، نهتنها از اعمال تحریمهای گسترده علیه ملت ایران حمایت کردهاند، بلکه در همراهی با سیاستهای آمریکا و رژیم صهیونیستی، عملا در نقض حقوق بنیادین ایرانیان سهیم بودهاند. چنین کارنامهای، ادعای دفاع از «حقوق بشر» را به ابزاری سیاسی و نه یک اصل اخلاقی تبدیل کرده است.
تداوم سیاست فشار حداکثری در لباس اروپایی
در بخش سیاسی و تحریمی، قطعنامه اخیر تفاوت ماهوی با مواضع پیشین پارلمان اروپا ندارد. درخواست برای قرار دادن سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در فهرست سازمانهای تروریستی، تشدید تحریمها، مسدودسازی داراییها و اعمال محدودیتهای روادیدی، همگی بازتولید همان سیاست فشار حداکثری است که اینبار نه از زبان واشنگتن، بلکه از تریبون بروکسل بیان میشود.
در بعد منطقهای نیز، نسبت دادن «فعالیتهای مخرب» به ایران ومعرفی تهران بهعنوان تهدید امنیتی،همسو با همان روایت امنیتیسازی است که سالهاست توسط آمریکا و رژیمصهیونیستی دنبال میشود؛ روایتی که هدف آن، مشروعیتبخشی به فشار، تحریم و انزوای سیاسی ایران است.
بلندگوی سیاسی بدون مسئولیت اجرایی
واقعیت آن است که پارلمان اروپا، با وجود لحن تند و مواضع حداکثری، فاقد اختیار اجرایی مستقیم در سیاست خارجی و امنیتی اتحادیه اروپاست. قطعنامههای این نهاد الزامآور نیستند و نه بهطور خودکار منجربه تحریم میشوند و نه قادرند بهتنهایی مسیر روابط رسمی اتحادیه اروپا با کشورها را تغییر دهند.
همین فاصله از مسئولیت اجرایی، به پارلمان اروپا اجازه داده است تا بدون پرداخت هزینههای واقعی سیاسی و امنیتی، در نقش بلندگوی فشار ظاهر شود و ادعاهایی را مطرح کند که دولتهای عضو اتحادیه، در عمل و پشت درهای بسته، نسبت به پیامدهای آن تردیدهای جدی دارند.
مطالبات کلیدی این قطعنامه، از جمله فهرستگذاری سپاه پاسداران، تنها در صورتی قابلیت اجرا پیدا میکند که شورای اتحادیه اروپا به آن تن دهد؛ شورایی که تصمیمهایش نیازمند اجماع میان دولتهایی با منافع، محاسبات و محدودیتهای متفاوت است. حتی در داخل اروپا نیز بارها تأکید شده که چنین اقداماتی مستلزم مبانی حقوقی مشخص و احکام قضایی معتبر است؛ مسألهای که تاکنون مانع تحقق خواستههای پارلمان اروپا شده است.
از همین رو، تجربه نشان میدهد که میان ادبیات تند پارلمان اروپا و اقدامات عملی اتحادیه، شکافی جدی وجود دارد؛ شکافی که ریشه آن را باید در هزینههای واقعی چنین تصمیمهایی برای امنیت و منافع اروپا جستوجو کرد.
پاسخ تهران؛ هشدار صریح به مداخلهگران
دربرابراین قطعنامه،وزارت امورخارجه جمهوریاسلامیایران باصدوربیانیهای قاطع،آن را«مداخلهجویانه و غیرمسئولانه» توصیف و بهشدت محکوم کرد. در این بیانیه تأکید شده است که پارلمان اروپا با استناد به دروغهای تولیدشده توسط دستگاه رسانهای وابسته به رژیمصهیونیستی و جریانهای جنگطلب آمریکایی، واقعیتها را تحریف کرده و آگاهانه شواهد میدانی موجود درباره نقش عناصر تروریستی در به خشونت کشاندن تجمعات را نادیده گرفته است.
در پایان، تهران با لحنی صریح هشدار داده است که هرگونه تصمیم یااقدام غیرقانونی علیه نیروهای مسلح و نهادهای حافظ امنیت کشور،باپاسخ متقابل مواجه خواهد شد ومسئولیت تبعات آن بهطور کامل برعهده بانیان چنین سیاستهایی خواهد بود.
عراقچی: ایران مانند اوکراین نیازی به گدایی امنیت از بیگانگان ندارد
سیدعباس عراقچی، وزیر امور خارجه درحساب ایکس خود نوشت: زلنسکی با سوءاستفاده از پول مالیاتدهندگان آمریکایی و اروپایی، جیب ژنرالهای فاسد خود را پر میکند و این کار را به بهانه مقابله با آنچه «تجاوز غیرقانونی و ناقض منشور سازمان ملل» مینامد، انجام میدهد. وی ادامه داد: در عین حال، او آشکارا و بدون هیچ شرمی خواستار تجاوز غیرقانونی آمریکا به ایران میشود؛ اقدامی که همان منشور سازمان ملل را نقض میکند.رئیس دستگاه دیپلماسی افزود: آقای زلنسکی، جهان دیگر از دلقکهای سردرگم به ستوه آمده است. برخلاف ارتش شما که متکی به حمایت خارجی و آکنده از نیروهای مزدور است، ما ایرانیها بلدیم از خودمان دفاع کنیم و نیازی به گدایی از بیگانگان نداریم. گفتنی است ولودیمیر زلنسکی، رئیسجمهور اوکراین در روزهای اخیر در سخنانی خصمانه خواهان افزایش مداخلات آمریکا در امور ایران شد.
