اگر در شهر قدم می زدید می دانستید که:
خانم زهرا اشراقی! در تهران برف هم می بارد!
یکی از آنها به نام جیمز نوشته است: من نمیدونستم ایران اینقدر رنگارنگ هست. حتی نمیدونستم اونجا برف هم میاد!
همین چندماه پیش بود که یک عکاس آمریکایی به نام «براندن» مجموعه عکسهایی به نام «آدمهای نیویورک در ایران» را در وبلاگش منتشر کرد، عکسهایی که از کامنتهای زیر آن برمی آمد حسابی باعثتعجب بازدید کنندگان وبلاگ براندن شده بود، آمریکاییهایی که به این عکسها واکنش نشان داده بودند بعضاً از تنوع رنگها در ایران تعجب کرده بودند یکی از آنها به نام جیمز نوشته است: من نمیدونستم ایران اینقدر رنگارنگ هست. حتی نمیدونستم اونجا برف هم میاد!
به گزارشافکارنیوز؛آخرین مصاحبه خانم زهرا اشراقی نوه دختری امام خمینی(ره) با یک روزنامه عربستانی حاوی نکاتی بود که در برخی موارد تعجب و حیرت خوانندگان را بر میانگیخت. زهرا اشراقی در مصاحبه خود به بیان نکاتی درباره سلیقهاش در انتخاب لباس و موسیقی سخن گفته، مواردی که از زبان وی تا اندازه زیادی تازگی دارد و شاید به همین دلیل هم باشد که این مصاحبه مورد توجه رسانههای داخلی و خارجی قرار گرفته است.
اما این مصاحبه را علی رغم جنجال فراوانی که بپا کرده است باید از زاویه دیگر نیز مورد بررسی قرار داد، نخست آنکه خانم اشراقی در این مصاحبه که با عنوان و تیتر «میخواهم تابو شکن باشم» بر روی وبسایت شرق پارسی قرار گرفته است به بیان نکاتی درباره پوشش و سبک زندگی زنان ایران پرداخته است، نکتهای که در بدو امر چندان هم ناپسند نیست به شرط آنکه سایت شرق پارسی وابسته به روزنامه سعودی الشرق الاوسط خود برخواسته از یکی از تاریکترین نظامهای اجتماعی درباره زنان نباشد در حالیکه اکنون اینگونه به نظر میرسد که زهرا اشراقی شکایت درباره نحوه پوشش یکنواخت بانوان ایرانی را به
رسانهای برده که خود برخواسته از سنتیترین کشور جهان درباره زنان است.
در کشور عربستان تنها رانندگی زنان که در تهران امری بسیار متداول و عادی است میتواند یک تابو شکنی غیرقابل تحمل به حساب بیاید و یا تحصیلات آنان هنوز امری شاذ و دست نیافتنی است به طوری که به تازگی و در دوران ملک عبدالله تعدادی از زنان سعودی توانستهاند دانشگاهی برای تحصیل بیابند.
از دیگر سو خبرنگار این رسانه گویا فراموش کرده خود از چه کشور و جامعهای آمده است. کشوری که در آن نه تنها زنان که مردانش نیز حق رای دادن ندارند و اساساً دمکراسی و مردمسلاری در آن محلی از اعراب ندارد، اطلاعات اولیهای که بعید است خانم اشراقی درباره آن چیزی نشنیده باشد.
زهرا اشراقی در این مصاحبه سعی میکند بگوید چون از خانواده یکی از مشهورترین انقلابیون تاریخ جهان است اینک میتواند در جایگاه یک انقلابی تمام عیار رنگ را به جامعه ایرانی بیاورد، حال آنکه اگر پدربزرگ وی از هر لحاظ انسانی استثنایی و مثال زدنی بود خود وی حداقل در این مصاحبه زنی معمولی و در سطح دیگر زنان عادی جامعه ظاهر شده است.
وی میگوید اگر پارازیتها بگذارند شبکههای تلویزیونی ماهوارهای را تماشا میکند و سریال حریم سلطان را نیز دنبال میکند، از سوی دیگر گفته است صدای خوانندگان زن پیش از انقلاب را گوش میکند و برای دیدن دخترش به خارج از کشور سفر میکند، سالها پیش لبنان را دیده و سوریه رفته است، دوبی میرود و به ترکیه نیز برای شرکت در سمینارهای پزشکی رفته است جایی که میتواند با آداب و رسوم ملل دیگر آشنا شود!
درباره پوشش زنان ایرانی به گونهای صحبت میکند که گویی قضیه برعکس است و یک خبرنگار ایرانی از یک شخصیت زن عرب درباره لباس پوشیدن زنان سوال میپرسد! احتمالاً خانم اشراقی به دلیل مشغلههای خانوادگی و اینکه به هر حال باید مدام به فرزند خود که در خارج از کشور تحصیل میکند سر بزند فرصت پیدا نکرده است سری هم به خیابانهای تهران بزند و از حال و هوای این روزهای لباس پوشیدن زنان ایرانی اطلاع حاصل کند.
بلاتشبیه مصاحبه خانم اشراقی احتمالاً خوانندگان را به یاد مصاحبه جنجالی چند روز پیش نخست وزیر رژیم صهیونیستی انداخته است، مصاحبهای که در آن نتانیاهو گفته بود اگر ایرانیان آزاد بودند شلوار جین میپوشیدند و موسیقی غربی گوش میدادند!
هنگامی که رسانههای غربی با شور و شوق فراوان از قول خانم اشراقی تیتر میزنند «میخواهم انقلاب رنگ به راه بیندازم» احتمالاً آنها نیز خیابانهای ایران را به همان اندازه خانم اشراقی میشناسند. خیابانهایی که در آن زنانی با پوشش یک دست سیاه تردد میکنند و منتظر روزی هستند که زهرا اشراقی انقلاب کرده به جامعه رنگ بپاشد!
شاید بد نباشد خانم اشراقی نگاهی به گزارشهای توریستهای اروپایی و امریکایی بیاندازند یا حداقل برای یکبار هم که شده سوار مترو شوند یا مانند مردم برای تفریح به پارک بروند و مردم را ببینند تا متوجه شوند آدمهای این جامعه برای آنکه رنگ لباسشان را انتخاب کنند منتظر ایشان نمانده اند.
با این اوصاف بد نیست به خانم اشراقی یادآور شویم که راستی در تهرانی که از آن سخن میگویید برف هم میبارد!