دولت به دنبال پرتقال فروش:
خوب شد دولت نمیخواست اعانه جمع کند!
یعنی انصافاً هیچ راهکار دیگری برای یارانه نقدی به جز راه انداختن کمپین فیس بوکی «من یارانه نمیگیرم؛ ما یارانه نمیگیریم!» نداشتید؟
همه آمدند! این دو کلمه بهترین عنوان برای نتیجه درخواست دولت از مردم برای ثبت نام نکردن در فهرست یارانه بگیران بود که اینبار به جای تیتر صدا و سیما برای توصیف راهپیماییهای ملی برای توصیف نتیجه درخواست رئیس جمهور از مردم برای انصراف از دریافت یارانه مناسب است. حالا خوب است دولت نمیخواهد از مردم برای امر لازمی اعانه جمع کند. اما واکاوی این موضوع که اینکه چرا دولت به جایی رسید که تنها ۶ ماه پس از روی کارآمدنش نمیتواند روی سرمایههای اجتماعیاش حساب کند یکی از مهمترین کارهایی است که مشاوران و مدیران بیشمار دولت این روزها
باید به آن توجه کنند.
به گزارشافکارنیوز؛شاید همان روزی که اتاق فکر دولت یازدهم ایده استفاده از سرمایه اجتماعی رای دهندگان به روحانی را برای سهولت در اجرای فاز دوم هدفمندی مطرح کرد تصورش هم نمیرفت که با چنین استقبال سردی مواجه شود.
مدیران ارشد روحانی احتمالاً پیش خودشان فکر میکردند از هجده میلیون و ششصد و سیزده هزار و سیصد و بیست و نه نفری که به حسن روحانی رای دادند بالاخره اگر نصفشان هم هنوز پای رایی که دادند ایستاده باشند میتوان ادعا کرد این دولت تنها با استفاده از شبکههای مجازی و سرمایههای اجتماعیاش نزدیک به ۱۰ میلیون نفر را از یارانه گرفتن منصرف کرده است، خوابی که البته تعبیر نشد و بیش از ۷۵ میلیون ایرانی برای دریافت یارانه نقدی ثبت نام کردند. از همین رو شاید اعتراض مسعود پزشکیان نماینده هوادار دولت قابل درک باشد که گفته است: «مگر میشود در یک کشور ۹۰ درصد نیازمند باشند؟ یعنی
در کشور ما ۹۰ درصد زیر خط فقر قرار دارند؟ این به اعتماد و غیراعتماد ربطی ندارد… در بحثیارانهها، مسأله اعتماد نیست. عدهای هستند که این نظام را نمیخواهند و از هر طریق ممکن، قصد ضربه زدن به آن را دارند. برخی دیگر به قضیه سیاسی نگاه میکنند و نمیخواهند دولت موفق شود!»
پزشکیان در قسمت دیگری از مصاحبه خود باز هم توپ را در زمین دولت سابق انداخته و گفته است: «مقصر این کار دولت، مجلس، دولت و قوه قضاییه است که سکوت کردند تا دولت پیشین هر آنچه خواست، انجام دهد؛ اکنون شما پیدا کنید پرتقال فروش را»
به هر حال برای سیاستمدارانی که تصور میکنند محبوبترین آدمهای تاریخ کشور هستند سخت است که ببینند چطور بیش از ۷۵ میلیون ایرانی برای درخواستها و التماسهایشان تَره هم خرد نکردند هیچ، عدهای از همین رای دهندگان محترم برای ثبت نام از دیگر مردم محترم مبالغی هم گرفتند و اصلاً فهرست یارانه پر کردن در این مدت چند روز برای خودش شغلی شده بود! اینجا است که باید گفت واقعاً حیفتان نیامد مهلت ثبت نام را به این زودی به پایان رساندید؟
مسئله مهم اما این است که وقتی محمد شریعتمداری و حسین فریدون سگرمههایشان را توی هم کردند و آمار ثبت نام کنندگان را با کمال ناباوری خواندند از خودشان نپرسیدند چرا رای دهندگان به روحانی از این مهمترین درخواست اقتصادی روحانی استقبال نکردند و ۱۸ میلیون که سهل است ۸ میلیون نفر هم دعوت به این مهمی را لبیک نگفتند.
موضوعی که رسانههای منتقد دولت در این مدت با اشاره به آن متهم به افراطگری و تند روی شدند این بود که مگر شما چه فرقی با دولت قبلی دارید که منتظرید مردم برای شاهکارهایتان سر و دست بشکنند و هورا بکشند؟
مگر سبد کالا دادن با آن وضعیت چه فرقی با سیب زمینی توزیع کردن با همان وضعیت داشت که آن یکی میشود «تدلیس سیتماتیک» و این دیگری تدبیر ملی! مردمی که دنبال ماشین احمدینژاد میدویدند تحقیر میشدند اما مردمی که روحانی دنبال ماشین خودش میدواند عزت از سرو کولشان بالا میرود، انگلیسی حرف زدن علی آبادی در اجلاس اوپک دستمایه طنز شبکههای اجتماعی بود اما عربی حرف زدن روحانی در خوزستان از نشانههای نبوغ رئیس جمهور؟
شما تا در کورس رقابتهای انتخاباتی بودید توزیع یارانه نقدی را از عوامل افزایش تورم میدانستید اما حالا که بر مسند نشستهاید مجبورید همان پول را هر ماه بشمارید و به حساب مردم بریزید، یعنی انصافاً هیچ راهکار دیگری برای یارانه نقدی به جز راه انداختن کمپین فیس بوکی «من یارانه نمیگیرم؛ ما یارانه نمیگیریم!» نداشتید؟
با تمام احترامی که برای دولت یازدهم و وزرای زحمت کش آن قائلیم باید اعتراف کنیم ثبت نام بیش از ۷۵ میلیون نفر که مسلماً بسیاری از آنان نیازمند مقرری ماهیانه ۴۵ هزار تومان نیستند پیام سادهای در دل خود نهفته دارد. پیامی که احتمالاً با خود میگوید: مگر چقدر فرق کرده مدیریت روحانی با مدیریت احمدی نژادی؟