یکی از نکات قابل توجه استقلال در فصل جاری، عملکرد این تیم در رقابت‌های لیگ نخبگان آسیاست. آبی‌پوشان در چهار مسابقه آسیایی خود به سه پیروزی و یک شکست دست یافته‌اند؛ آماری که با توجه به شرایط خاص این تیم و محدودیت‌های موجود در زمینه جذب بازیکن، فراتر از انتظارات بخشی از هواداران بوده است.
همین نتایج باعث شده سطح انتظارات از استقلال افزایش پیدا کند و این تیم در برخی مسابقات داخلی با چالش‌های بیشتری روبرو شود. یکی از دلایل این تفاوت را می‌توان در نوع مواجهه حریفان با استقلال جستجو کرد. تیم‌های آسیایی معمولاً با رویکردی متفاوت و برای رقابت مستقیم وارد زمین می‌شوند، اما تیم‌های داخلی، به‌ویژه در تهران، در بسیاری از مواقع با استراتژی محدود کردن فضاها و متوقف کردن استقلال مقابل این تیم قرار می‌گیرند. تفاوت در شیوه بازی رقبا، طبیعتاً نیازمند راهکارهای تاکتیکی متفاوتی است؛ موضوعی که استقلال هنوز در برخی مسابقات داخلی برای حل آن با مشکل مواجه است.
با این حال، نکته مهم‌تری درباره استقلال وجود دارد که نباید زیر سایه مشکلات فنی این تیم قرار بگیرد؛ ذهنیت برنده. استقلال در مسابقه با استقلال خوزستان حتی پس از اخراج دو بازیکن و دریافت گل دوم، دست از تلاش برای بازگشت به بازی برنداشت. برای درک بهتر این موضوع کافی است لحظه پس از گل دوم استقلال خوزستان را مرور کنیم؛ جایی که صالح حردانی، بازیکنی که اتفاقاً در این مسابقه هر دو گل استقلال را به ثمر رساند، بلافاصله به دنبال برداشتن توپ از نقطه شروع مسابقه در میانه زمین بود. این واکنش، فارغ از نتیجه بازی، نشانه‌ای از روحیه تسلیم‌ناپذیر و تمایل به ادامه رقابت تا آخرین لحظه است.
برای بررسی اهمیت چنین ذهنیتی می‌توان به پرسپولیسِ دوران برانکو ایوانکوویچ اشاره کرد؛ تیمی که در آن مقطع، فارغ از شرایط مسابقه و کیفیت حریف، با هدف پیروزی وارد زمین می‌شد و حتی در روزهایی که نتیجه مطابق انتظار پیش نمی‌رفت، باور به بازگشت را از دست نمی‌داد. این ویژگی یکی از مؤلفه‌های مهم موفقیت آن تیم در رقابت‌های داخلی و آسیایی بود که بعد از رفتن این مربی و آمدن یحیی گل محمدی به کار سرخپوشان آمد.
فوتبال ایران در سال‌های اخیر، به‌ویژه در رقابت‌های آسیایی، بارها با چالش‌های ذهنی و روانی مواجه شده است. به همین دلیل، شکل‌گیری چنین تفکری در تیم‌های ایرانی اهمیت زیادی دارد. ذهنیت برنده صرفاً با جذب بازیکنان مطرح یا حضور یک مربی بزرگ ایجاد نمی‌شود؛ بلکه مجموعه‌ای از عوامل فنی، مدیریتی، روانی و فرهنگی باید در کنار یکدیگر قرار بگیرند تا یک تیم به این باور برسد که حتی در دشوارترین شرایط نیز می‌تواند برای پیروزی بجنگد.
شاید بتوان با ارفاق به این نکته اشاره کرد که سهراب بختیاری‌زاده در حال حاضر شاگرد اول کلاس برانکو است، مربی و شاگردی که در جام جهانی 2006 با ایران حضور داشتند و شاید همان تجربه‌ها باعث شخصیت‌سازی او در استقلال شده است. نکته‌ای که مدتی برای یحیی گل محمدی دیگر همبازی سهراب در همان جام جهانی صدق می‌کرد و در پرسپولیس پسا برانکو این ذهنیت را ایجاد کرده بود.
استقلال در فصل جاری روزهای پرفرازونشیبی را پشت سر گذاشته و در برخی مسابقات نیز امتیازهای مهمی از دست داده است، اما آنچه در دیدار مقابل استقلال خوزستان اهمیت داشت، تلاش این تیم برای تسلیم نشدن بود. آبی‌پوشان در شرایطی که عارف آقاسی را از دست داده بودند و با اخراج یاسر آسانی، یکی از مهره‌های تأثیرگذار خود در فصل جاری را نیز در اختیار نداشتند، همچنان به دنبال بازگشت به مسابقه بودند.
شاید تساوی مقابل استقلال خوزستان نتواند تمام مشکلات فنی و تاکتیکی استقلال را پنهان کند، اما می‌تواند نشانه‌ای از شکل‌گیری یک ویژگی مهم در این تیم باشد؛ اینکه استقلال باید یاد بگیرد حتی در بدترین شرایط نیز برای نباختن و در نهایت پیروزی بجنگد. این همان ذهنیت برنده‌ای است که اگر در کنار نظم تاکتیکی و انسجام تیمی قرار بگیرد، می‌تواند آینده متفاوتی برای آبی‌پوشان رقم بزند.
