تبلیغات
کد خبر: ۲۶۳۱۵۰

نمود عملی جهل علمی در دانشگاه‌ها؛

ورزش و جامعه‌شناسیِ عقب‌مانده ما

وقتی علوم انسانی به معنای دقیق بومی نشده باشد، نتیجه این می شود که نمی تواند تحلیل و تبیین درستی از واقعیت های کشور داشته و انحراف‌های بزرگی را در پی خواهد داشت.

به گزارش افکارنیوز، " این علوم انسانى‌اى که امروز رایج است، محتواهایى دارد که ماهیتاً معارض و مخالف با حرکت اسلامى و نظام اسلامى است؛ متکى بر جهان‌بینى دیگرى است؛ حرف دیگرى دارد، هدف دیگرى دارد. وقتى اینها رائج شد، مدیران بر اساس آنها تربیت می‌شوند؛ همین مدیران مى‌آیند در رأس دانشگاه، در رأس اقتصاد کشور، در رأس مسائل سیاسى داخلى، خارجى، امنیت، غیره و غیره قرار می‌گیرند.. "

جملات بالا متعلق به مقام معظم رهبری است که درباره لزوم توجه به علوم انسانی و بازنگری در آن مطرح شده است. این حقیقت که همواره مورد بی توجهی بوده، منجر به ضایعات بزرگی شده که یک نمونه بین آن را می توان در ورزش کشور دید.تحلیل غلطی که منجر به یک حس سرخوردگی ملی شده و تبعاتی داشته که شاید ضربه آن به مراتب بیشتر از خیانت های نظامی و امنیتی باشد. این نمونه کوچک، گویای بحران ژرفی است که در علوم انسانی و ورزش کشور وجود دارد.


عنوان می‌شد غربی‌ها و کشورهای توسعه‌یافته شرقی به این دلیل در رشته‌های جمعی موفق هستند که روحیه کار گروهی دارند. البته، این تحلیل بدون هیچ ادله و کار دانشگاهی عنوان می‌شد و ریشه در جامعه‌شناسیی داشت که صرفاً ترجمانی از آموخته‌ها و دانسته‌های دهه‌های قبل غرب بود؛ اما واقعیت چیز دیگری بود…

× جامعه‌شناسی علیه روح یک ملت
سال‌ها می‌شود که تفسیر مشهوری درباره ورزش از منظری جامعه شناختی وجود دارد. این تفسیر به یک اپیدمی و تابو از نگاهی علمی تبدیل شده که بسیاری نیز آن را تکرار می کنند.حتما این جمله را باید بارها شنیده باشد که " ما ایرانی ها چون روحیه کار جمعی نداریم، در ورزش های گروهی موفق نیستیم؛ اما در ورزش های انفرادی مثل رزمی و … موفق هستیم ". این تحلیل که سال ها به عنوان وسیله ای برای تحقیر روحیه مردم به کار می رفت، تولید شده از سوی مراکز علمی و منتشر شده از سوی جریان ها و رسانه های روشنفکری بوده است.

این تحلیل موجب می شد تا ناکامی ها در برخی فدراسیون ها، ریشه در اموری داده شود که به منظری تاریخی برمی گشت. همواره عنوان می شد که غربی ها و کشورهای توسعه یافته شرقی به این دلیل در رشته های ورزشی جمعی موفق هستند که روحیه کار گروهی دارند. البته، این تحلیل که سال ها بر ورزش سنگینی می کرد، بدون هیچ ادله و کار دانشگاهی عنوان می شد و ریشه در جامعه شناسی داشت که صرفا ترجمانی از آموخته ها و دانسته های دهه های قبل غرب بود. اما واقعیت چه بود؟


× جامعه شناسی غرب زده و نگاه یک سویه
در حالی این تحلیل سال ها ارائه می شد که این فضای آکادمیک کوچکترین ارتباطی با جامعه نداشته و ندارد. اگر چنین ارتباطی وجود داشت، می توانست به مثال ساده مراسم عزاداری امام حسین(ع) اشاره ای نیز داشته باشد. برگزاری مراسمی با نظمی خاص که نمودی عینی و تام از همکاری و فعالیت جمعی مردمان یک کشور است. برنامه ای که بدون مدیری خاص برگزار می شد و مدلی موفق از نظم اجتماعی است؛ اماواقعیت این است که جامعه شناسی غرب زده این دیار، چشمانش را به ابتدایی ترین نمونه ها بسته و به صرف ترجمه بسنده کرده است.

همین موجب می شد تا ناکامی در ورزش های تیمی را به حساب نداشتن روح جمعی تفسیر کند. این در حالی بود که ایران بعد از دفاعی هشت ساله برابر تجاوز بیگانگان، به زمان نیاز داشت تا بتواند در ورزش های جمعی که به برنامه ریزی میان مدت برای نتیجه گیری احتیاج دارند، ‌ به توفیق برسد. اماغرب زدگی علوم انسانی که تجلی عینی در جامعه شناسی دارد، موجب شد تا این حقایق دیده نشده و کار به جایی برسد که انحرافات جدی در تبیین جامعه ایرانی صورت گیرد. در حقیقت، برای یک ضعف تکنیکی، تاریخ یک ملت به اتهام گذاشته می شد.


عدم تولید علم در ورزش موجب شده تا شاهد آن باشیم که این رشته دستخوش تفاسیر رشته‌های غربزده‌ای مانند جامعه‌شناسی و روان‌شناسی باشد که اساساً نسبتی با ما و زیست‌بوم ما ندارند. در حقیقت، یک تحلیل ذاتاً غلط و تحقیر یک ملت، دستاورد جامعه‌شناسی غربزده در ورزش ما بوده است.

× جامعه‌شناسی در بن‌بست حقایق؟
اما یک نگاه ساده به وضعیت ورزش در سال های اخیر تمامی بافته های توهم گونه جامعه شناسی را زیر سوال برده و آن را در بن بست جدی قرار می دهد. بسکتبال ایران در سال های اخیر به چنان جایگاهی در آسیا دست یافته که می توان آن را در زمره مدعیان دانست. همین وضعیت در والیبال نیز وجود دارد که در سال جاری به اوج خود رسیده است. این کامیابی، صرفا مربوط به رده های سنی بزرگسال نیست و در رده های پایه نیز بروز جدی دارد. در فوتبال نیز به جام جهانی صعود کرده ایم. در رشته ای مثل هندبال نیز وضعیت به همین شکل بوده؛ البته به غیر از مدت اخیر که دچار بحران های مدیریتی بوده است.

در دیگر سو، در رشته های انفرادی با عدم کامیابی مواجه بوده ایم. در رشته های رزمی که همیشه در صدر بوده ایم، اکنون به غیر از کاراته و ووشو، در سایرین به قدری وضعیت نامطلوب است که صدای انتقاد همه درآمده است. در دوومیدانی، شنا، ژیمناستیک و …، رکود و شکست، اوضاع غالب فدراسیون هاست. آیا جامعه شناسی و دانشکده های آن، تبیین دقیقی برای این شکست ها دارند؟ شاید به یک باره روحیه کار گروهی در این سرزمین رشد یافته!

عدم تولید علم در ورزش موجب شده تا شاهد آن باشیم که این رشته دستخوش تفاسیر رشته های غرب زده ای مانند جامعه شناسی و روان شناسی باشد که اساسا نسبتی با ما و زیست بوم ما ندارند. البته، باید اذعان داشت که این نوشتار به معنای نفی اساس علوم انسانی نیست؛ بلکه دعو آن دارد که نشان دهد تبعیت کورکورانه و نداشتن بینش منجر به چه فاجعه ای می شود. یک تحلیل ذاتا غلط و تحقیر یک ملت، دستاورد جامعه شناسی غرب زده در ورزش کشور بوده است.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات