محمدحسین جعفریان:
وقتی «فوتبال»، «فرهنگ» را میبلعد!
رفته بودم تبریز، جمعی از فرهنگیان و جوانان خوش ذوق این گوشه از ایران زمین را آنجا دیدم که طبق معمول با دست خالی سرگرم انجام کارهای بزرگ و بنیادین بودند.
به گزارش افکارنیوز، ترجیع بند تمامی آنها، اما بی توجهی مسؤولان محلی به اوضاع فرهنگی آنجا بود. همگی آرزو میکردند؛ ای کاش یک دهم، یک صدم، یک هزارم پولی که این مدیران با کفایت از سرشوق و شور صرف فوتبال و تیمهای لیگ برتری این استان میکنند، صرف فعالیتهای فرهنگی به معنی دقیق آن در حوزههای هنر و ادبیات نیز میکردند. این داغ تنها بر پیشانی آنها نیست.
مدتی پیش به کرمان رفته بودم و فرهنگیان آنجا نیز سخت از اوضاع مشابه گلایه داشتند. حرف این بود که برخی صنایع و ادارات استان، تا آخرین ریال بودجههای فرهنگی خود را جارو کرده و در اختیار بخشهای ورزشی خود و آن هم اغلب فوتبال میگذارند.
حال آنکه اگر یک صدم این پول را صرف مراکز فرهنگی استان کنند، خدا میداند چه تحول عمیقی را شاهد خواهند بود.
دریغا که کسی حتی برای یک بار هم خیال آزمودن این مهم را نداشته و ندارد. هم در تبریز و هم کرمان و هم استانهای مشابهی که تمام اعتبارات فرهنگی کارخانجات معظم و ادارات اصلیشان را دهان باز تیمهای لیگ برتریشان میبلعد، انبوه شاعران، نویسندگان، هنرمندان و فرهیختگانی را دیدم که برای چاپ یک کتاب یا ساخت فیلم و روی صحنه بردن نمایش، لنگ چند صد هزار تومان ناقابل بودند.
تصور کنید با بودجه یک ماه یک تیم لیگ برتری فوتبال، چند صد کتاب از اهل قلم جوان و چند ده فیلم و نمایش را از فرهیختگان صاحب ذوق آنان میتوان به عرصه رساند. اما دریغ که فوتبال چشم همه را خیره کرده و همین میشود که عمده اهل ذوق شهرستانها سر از مرکز در میآورند و بسیاری که در پایتخت نیز روی خوشی نمیبینند یا منزوی میشوند و یا استعدادهایشان سرکوب شده و به هدر میرود.
چرا باید چنین باشد؟ هر از گاهی میشنوم که خیرخواه و آدم دست و دلبازی در فوتبال فلان مبلغ به فلان تیم یا فلان بازیکن کمک کرده است.
یا فلان مسؤول به عدهای از آنان قول داده در قبال پیروزی در یک بازی به همه شان از دم قبلاً یک آپارتمان یا خودرو یا چندین سکه طلا میدهد.
نمیدانم چرا هرگز خیری به فکر نمیافتد به شاعر، نویسنده، نمایشنامه نویس، نقاش، فیلمساز، آهنگساز و مجسمه ساز و … خلاصه اهل قلم و هنری که اثری درخشان را بیافریند هدیهای تقدیم کند. چرا برای مسؤولان ما این افتخارات فرهنگی معنایی ندارد.
مگر نه اینکه مسابقات میآیند و میروند و فراموش می شوند، اما همین کتابها و آثار هنری و حامیان آنهایند که قرنهای قرن در تاریخ و فرهنگ ما باقی مانده و سرمایه معنوی این دیار میشوند؟ پس چرا... بگذار بگذریم که دلم از این رفتار خون است!