هرچند در ابتدای فصل تصور میشد این دو نفر بخشهای مکمل یک پروژه مشترک باشند، اما اکنون مشخص شده که تنها یکی از بین رانیری و گاسپرینی احتمالاً فصل آینده در رأس کار باقی خواهد ماند.
رانیری که در میانه فصل از سمت سرمربیگری کنار رفت و نقش مشاور ارشد باشگاه و خانواده فریدکین را پذیرفت، در انتخاب گاسپرینی نقش مهمی داشت. او تجربه و کارنامه طولانی گاسپرینی در آتالانتا را برای آغاز یک پروژه مبتنی بر پرورش بازیکنان جوان مناسب میدانست، اما از همان ابتدا اهداف و انتظارات دو طرف کاملاً همسو نبود. باشگاه به دنبال ساختن تیمی جوان و آیندهدار بود، در حالی که گاسپرینی خواهان تیمی آمادهتر و رقابتیتر به نظر میرسید
اختلافها ابتدا در نقلوانتقالات نمایان شد. ناکامی رم در جذب ریچارد ریوس که راه بنفیکا را انتخاب کرد و سپس خرید بازیکنانی مانند العیناوی، همراه با شکست در جذب سانچو و اسمیثرو، باعث شد گاسپرینی خیلی زود کمبودهای تیم را مطرح کند. در زمستان دونیل مالن برای کمک به شرایط جذب شد، اما عدم موفقیت در آوردن راسپادوری و زیرکزی تیم را مدتها در تنگنا قرار داد.
با افت رم در مسیر کسب سهمیه لیگ قهرمانان، تنشها از داخل به بیرون نشت کرد. پیش از بازی رم – پیزا، رانیری در گفتوگو با اسکای تأکید کرد همه خریدها با تأیید کامل او و گاسپرینی انجام شده و حتی گفت در صورت لزوم از سمت مشاور ارشد نیز کنار خواهد رفت. او عملاً مسئولیت تصمیمات نقلوانتقالاتی را متوجه سرمربی کرد، بهویژه در مورد جذب بازیکنان جوان و کمتجربه.
گاسپرینی در ابتدا کوشید وارد جنجال نشود، اما نهایتاً اذعان کرد که اختلافهایی وجود داشته است. او گفت در انتخاب بازیکنانی که نمیشناخته آزاد بوده و تنها دو بازیکن مهم را شخصاً خواسته که یکی از آنها، مالن، جذب شده است.
با وجود تمایل گاسپرینی برای ادامه همکاری و قرارداد بلندمدت او تا سال ۲۰۲۸، روشن است که برای حفظ یک مسیر مشترک، هر دو طرف باید رویکردهای خود را بازتعریف کنند؛ در غیر این صورت، در رم تنها یک نفر روی آن «صندلی برای دو نفر» خواهد نشست.
