امیر قلعهنویی، ۳۰ جوان مشتاق و باانگیزه و آماده و آخرین ایستگاه پیش از سرزمین رؤیایی. ۳۰ بازیکن کنار هم میدوند، میخندند و با جدیتی بینظیر تمرین میکنند، در حالی که همه میدانند چند روز بعد، اسم چهار نفر دیگر در ادامه مسیر نیست. در پایان مسیر، فقط ۲۶ نفر روی لیست نهایی جام جهانی میمانند. همین است که این روزها، هر تمرین تیم ملی بوی رقابت میدهد. سختی کار امیر قلعهنویی دقیقاً همینجاست؛ نه با تیمی روبهروست که جای خالی داشته باشد، نه با بازیکنانی بیانگیزه. برعکس، دردسر اصلی این است که تقریباً همه آمادهاند. در هر بخش زمین، رقابت جریان دارد؛ از دروازه تا خط حمله.
رقابت بین شجاع خلیلزاده و رامین رضائیان یا دوبهدوهای سایر بازیکنان که کلیپهایش منتشر شده، دلیلی بر این مدعاست. همه مهیای رقابتاند و سردرد شیرینی که به ژنرال تحمیل کردهاند. با این همه، همه فهمیدهاند حضور در تیم ملی، فقط به بودن در لیست نهایی خلاصه نمیشود. چهار نفر حذف خواهند شد؛ این اجتنابناپذیر است. اما احتمالاً هیچکدام با حس شکست اردو را ترک نمیکنند. چون این تیم، قبل از اعلام لیست نهایی، به یک بلوغ مهم رسیده؛ اینکه بازیکنانش یاد گرفتهاند تیم ملی، فقط جایی برای دیده شدن نیست، جایی برای کنار هم ماندن است. شاید همین، بزرگترین موفقیت قلعهنویی در آستانه جام جهانی باشد؛ ساختن تیمی که بازیکنانش، قبل از ستاره بودن، مفهوم «تیم» را فهمیدهاند.
