فهرست بعدی تیم ملی ایران در حالی به زودی اعلام خواهد شد که همچنان بعید است نام احمد نوراللهی در میان نفرات موردنظر امیر قلعهنویی قرار داشته باشد. هافبک سابق پرسپولیس که این روزها فوتبال باشگاهی خود را در امارات و باشگاه اتحاد کلبا دنبال میکند، مدتهاست از چرخه تیم ملی خارج شده و فاصله او با پیراهن ایران حالا به اندازهای رسیده که میتوان از پایان دوران ملیاش صحبت کرد.
همهچیز از هنگکنگ شروع شد
داستان جدایی نوراللهی از تیم ملی به ۲۵ آبان ۱۴۰۲ برمیگردد؛ روزی که ایران در مرحله انتخابی جام جهانی ۲۰۲۶ مقابل هنگکنگ قرار گرفت. نوراللهی در فهرست نهایی مسابقه قرار نگرفت و طبق روایتهای منتشرشده، از این تصمیم ناراحت شد و حاضر نشد مانند سایر بازیکنانی که در فهرست نبودند روی سکو بنشیند. او هتل محل اقامت تیم ملی را بدون اجازه ترک کرد و پس از آن نیز به اردوی تیم ملی بازنگشت. کمی بعد، بخش رسانهای تیم ملی اعلام کرد که این بازیکن به دلیل «رفتار غیرحرفهای» و با تصمیم کادر فنی از اردو کنار گذاشته شده است.
ماجرا اما همانجا تمام نشد. قلعهنویی بعدها توضیح داد که نوراللهی را برای بازی با هنگکنگ در ترکیب اصلی در نظر نداشته، چرا که قصد داشته در آن مسابقه از امید ابراهیمی و محمدجواد حسیننژاد استفاده کند اما برنامهاش این بوده که نوراللهی در بازی بعدی مقابل ازبکستان به میدان برود.
عذرخواهی که هیچوقت اتفاق نیفتاد
پس از این اتفاق، بازگشت نوراللهی به تیم ملی به یک موضوع انضباطی گره خورد. قلعهنویی اعلام کرد که در صورت عذرخواهی، درهای تیم ملی به روی این هافبک باز خواهد بود اما این عذرخواهی از سوی نوراللهی هم هیچگاه انجام نشد.
در نتیجه یکی از هافبکهای باکیفیت و باتجربه فوتبال ایران فرصت حضور در جام ملتهای آسیا ۲۰۲۳ را از دست داد و در ادامه جام جهانی ۲۰۲۶ نیز بدون او برگزار شد.
نوراللهی البته در این مدت فوتبال باشگاهی خود را در امارات و باشگاههای شباب الاهلی، الوحده و کلبا ادامه داد اما دورانش در تیم ملی سریعتر از آنچه پیشبینی میشد به پایان خود نزدیک شد. ستاره ۳۳ سالهای که بیش از ۳۰ بازی ملی در کارنامه دارد، حالا سالهاست که از چرخه ملی خارج شده و در این مدت نسل جدیدی از هافبکها نیز وارد چرخه تیم ملی شدهاند.
البته ستاره شماره ۸ سابق پرسپولیس و تیم ملی همچنان میتواند سالهای خوبی را در فوتبال باشگاهی پیش رو داشته باشد، اما در فوتبال ملی، داستان او بیش از آنکه به یک خداحافظی رسمی شبیه باشد، به پایان یک مسیر در سکوت نزدیک شده است؛ مسیری که شاید آخرین قاب آن همان شب بازی با هنگکنگ در آبان ۱۴۰۲ رقم خورد.
