جنگ ایران حیاتی‌ترین ماده شیمیایی جهان را کمیاب کرد

 وال‌استریت ژورنال در گزارشی تحلیلی هشدار می‌دهد که انسداد تنگه هرمز و محدودیت‌های صادراتی چین، جهان را با بحران جدی تأمین «اسید سولفوریک» روبرو کرده است.

برخی محورهای این گزارش به این شرح است:

1. بن‌بست هرمز و واکنش حفاظتی چین

بخش بزرگی از گوگرد جهان از پالایشگاه‌های خلیج‌فارس تأمین می‌شود که اکنون در پی جنگ پشت تنگه هرمز متوقف شده است. این موضوع باعث شده تا چین (بزرگترین تولیدکننده گوگرد) صادرات خود را برای تضمین امنیت غذایی و پایداری قیمت کود در داخل کشورش محدود کند؛ اقدامی که قیمت‌های جهانی را به شدت جهش داده است.

2. ماده‌ای حیاتی بدون امکان ذخیره‌سازی

اسید سولفوریک پرمصرف‌ترین ترکیب شیمیایی زمین است که در تولید کود، تصفیه آب، استخراج فلزات و ساخت تراشه‌ها کاربرد دارد. به دلیل خورندگی بالا، صنایع معمولاً بیش از چند هفته ذخیره ندارند. وال‌استریت ژورنال تأکید می‌کند که اختلالی مانند بسته شدن تنگه هرمز، بلافاصله تولید را در صنایع سنگین فلج می‌کند.

3. بحران در معادن شیلی و اندونزی

قیمت اسید سولفوریک در شیلی (بزرگترین تولیدکننده مس) بیش از دو برابر شده است. در اندونزی نیز قیمت گوگرد 80 درصد جهش یافته که باعث کاهش تولید نیکل (ماده اصلی باتری خودروهای برقی) شده است. مدیران صنعتی هشدار می‌دهند که ذخایر به نقطه بحرانی رسیده و تولید محصولات کشاورزی و معدنی در حال کند شدن است.

4. وضعیت نسبتاً پایدار آمریکا

آمریکا به دلیل تأمین نیاز از طریق پالایشگاه‌های داخلی و واردات از مکزیک و کانادا (که ذخایر عظیمی از گوگرد را در آلبرتا انبار کرده‌اند)، فعلاً مصون مانده است. با این حال، کاهش تولید جهانی مس می‌تواند هزینه‌های دیتاسنترها و صنایع الکترونیک آمریکا را به شدت افزایش دهد.

5. سودهای کلان از بحران جهانی

در حالی که جهان با کمبود روبروست، برخی شرکت‌ها سودهای بادآورده کسب می‌کنند. برای نمونه، شرکت «ایوانهو ماینز» در کنگو اعلام کرده که از فروش اسید سولفوریک تولیدی خود، روزانه یک میلیون دلار سود خالص به دست می‌آورد. همچنین پالایشگاه‌های ساحل خلیج آمریکا که نفت سنگین تصفیه می‌کنند، با تقاضای بی‌سابقه‌ای روبرو هستند.

6. جمع‌بندی

گزارش وال‌استریت ژورنال نشان می‌دهد که ترکش‌های جنگ ایران به حیاتی‌ترین و در عین حال نادیده گرفته‌شده‌ترین بخش زنجیره تأمین جهانی رسیده است. کمبود این ماده شیمیایی می‌تواند به معنای غذای گران‌تر، فلزات کمیاب‌تر و اختلال گسترده در تولید تجهیزات تکنولوژیک پیشرفته باشد.