روزنامه گاردین در گزارشی به قلم «تِد ویدمر» افزود: ترامپ عملکرد خوبی در موقعیت های رسمی مانند صحن پارلمان ها ندارد و فضاهای نمایشی و پرزرق و برق مانند تفریحگاهش مارآلاگو یا تجمع انتخاباتی در یک فضای باز را ترجیح می دهد. او سالها دشمنی و خصومت خود را با سازمان ملل متحد و اصول بنیادین نظم بین المللی که این سازمان نماینده آن است، پنهان نکرده است.»
این دشمنی ترامپ در سالهای اخیر عمیق تر شده و با انتقادهای مکررش از دیوان بین المللی کیفری (شاید به دلیل ترس از این که روزی در این دادگاه محکوم شود)، برنامه های آب و هوایی سازمان ملل و یونسکو (که ترامپ در ژانویه ۲۰۲۵ از آن خارج شد)، به چیزی شبیه حمله تبدیل شده است.
تلاش ترامپ برای تشکیل هیات به اصطلاح صلح در ماه ژانویه (و چند روز قبل از جنگ گزینشی خود با ایران) حمله دیگری به سازمان ملل بود. ترامپ بارها با خود می اندیشید که آیا ممکن است آنچه را که او در ذهن خود می پروراند، جایگزین این نهاد شود.
این روزنامه آمریکایی با اشاره به این که ترامپ نتوانسته به نتایج ملموسی دست یابد نوشت: هیچ یک از کشورهای عضو این هیات نمی تواند بگوید که خاورمیانه اکنون و از زمان تشکیل شورای صلح در وضعیت بهتری قرار دارد. این در حالیست که بحران در این منطقه روز به روز عمیق تر می شودو ممکن است به زودی گریبان عربستان را نیز بگیرد.
نویسنده افزود: تهدید ترامپ برای نابودی ایران در سخنرانی سازمان ملل حتی بر اساس استانداردهای خود ترامپ پوچ و توخالی است. این سخنان همچنین سرشار از پرخاشگری و تهی از ایده ها یا پیشنهادهای سیاسی خاص بود. رئیسجمهوری آمریکا بخشهای طولانی از متن سخنرانی خود را بهصورت ماشینی از روی تلهپرومتر میخواند، مگر زمانی که یکی از آن شکایتهای متعددی را که در جریان گردهماییهای انتخاباتیاش در ذهن سپرده بود به یاد می آورد. این شکایت ها سابقه در گلایههایی داشت که به دوران ظهور او به عنوان یک انبوهسازِ بیگانهستیز در دهه ۱۹۸۰ بازمیگشت.
ترامپ تقریبا به هر کسی که در سالن حضور داشت -از کشورهای خاورمیانه ای گرفته تا متحدان اروپایی اش تا اوکراین و رئیس جمهوری اش ولادیمیر زنسکی توهین کرد.
در بخشی دیگر از این سخنرانی، به نظر میرسید که او در حال اعمال نفوذ برای کسب جایزه صلح نوبل است و در عین حال از تمام درگیریهایی که حل کرده، تعریف میکند. اظهارات او در حالی مطرح می شد که حضار خمیازه میکشیدند و تلفنهایشان را چک میکردند. ترامپ اشاره کرد که این جنگها قبلاً «پایانناپذیر» بودهاند، کلمه جالبی که عملاً دو جنگ امروز را توصیف میکند. جنگ اوکراین و روسیه علیرغم وعدههای مکرر او (از جمله امروز) برای متوقف کردن آن، همچنان با قدرت ادامه دارد.
جنگ رئیس جمهوری کنونی آمریکا علیه ایران تقریباً از هفت ماه پیش آغاز شد. وی یک بار ایران را تهدید به «نابودی» می کند و بار ادعا می کند که اگر ایران توافق کند با آن همکاری می کند.
ترامپ اصرار دارد که بگوید ذخایر سلاحهای آمریکایی در حال افزایش است، در حالی که همه گزارشهای خبری حاکی از آن است که این ذخایر به سرعت در حال کاهش هستند.
شاید یکی از غمگین ترین ابعاد این سخنرانی، فقدان آشکار ایدئالیسم آمریکایی بود؛ نیرویی که منجر به تشکیل سازمان ملل متحد شد. (ایدئالیسم آمریکایی، مسائل بین المللی را از چشم انداز ارزش های اخلاقی و هنجارهای حقوقی می نگرد).
اما در دویست و پنجاهمین سال تاسیس آمریکا سخنان الهام بخشی درباره مبارزه با فقر، کاهش آزمایشات هسته ای یا دور نگه داشتن تسلیحات از فضا (آن طور که جان اف کندی در سال ۱۹۹۸ وعده آن را داد) وجود ندارد. این موضوع در بحث حقوق بشر نیز (که توسط جیمی کارتر در سال ۱۹۷۷ ) معرفی شد یا کاهش تنش با روسیه (که ریگان در سال ۱۹۸۸ درباره آن سخن گفت)، یا پایان جنگ سرد (که جورج بوش در سال ۱۹۹۰ آن را جشن گرفت یا نیاز به جنگ با تروریسم و در عین حال جلوگیری از اسلام هرسی (که بیل کلینتون محتاطانه در سال ۱۹۹۸ درباره آن توضیح داد) صدق می کند.
آنچه که آمریکا ارائه کرده فقط قدرت اجبار بوده قدرتی که احتمالا در سال های پیش روز کاهش خواهد یافت. قدرت نرم همیشه نقش مهمی در رئیسان جمهوری داشته که در سازمان ملل سخنرانی می کنند اما ایالات متحده اکنون از نظر تاریخی در پایین ترین سطح محبوبیت در سراسر جهان قرار دارد.
نظرسنجی پیو نشان می دهد که فقط ۲۳ درصد از مردم از سراسر ۳۶ کشور نسبت به نقش رهبری آمریکا در دولت ترامپ اطمینان دارند و بعید نیست که بعد از عملکرد امسال ترامپ در مجمع عمومی این عدم محبوبیت احتمالا افزایش یابد.
*تد ویدمر نویسنده متن سخنرانی ها در کاخ سفید و ویراستار سخنرانی های آمریکایی ها بوده و به تازگی کتابی را تحت عنوان «بیانیه زنده؛ سرگذشت اعلامیه استقلال آمریکا» را منتشر کرد.
