ایران، موازنه قدرت در تنگه هرمز را دیکته میکند
درحالیکه واشنگتن با تکیه بر ناوهای جنگی خود بهدنبال تسلط بر حیاتیترین آبراه جهان است، تهران با استفاده از سلاحهای هوشمند و استراتژی نبرد فرسایشی، قواعد درگیری را تغییر داده است. ایران با تکیه بر این توانمندیها، نه تنها بنبستی نظامی برای آمریکا ایجاد کرده، بلکه موازنه جدید قدرت در این تنگه راهبردی را به ایالات متحده دیکته میکند.
در این مقطع پرالتهاب، پرسشی کلیدی مطرح است: چرا ایالاتمتحده با وجود برتری نظامی کلاسیک، در تأمین امنیت تنگه هرمز ناکام مانده است؟ تحلیلگران استراتژیک از جمله سرلشکر «محمد عبدالواحد»، معتقدند یک «توازن بازدارندگی غیرمتعارف» در منطقه شکل گرفته که کفه ترازو را به سود ایران سنگین کرده است.زرادخانه دریایی ایران؛ تغییر قواعد درگیریایران با در اختیار داشتن ۵ تا ۶ هزار مین دریایی پیشرفته مجهز به حسگرهای صوتی، نوری و حرارتی، واقعیت جدیدی را میتواند بر هر نیروی متخاصم تحمیل کرده است. قدرت تخریب این سلاحها در زیر آب تا پنج برابر سطح آب است؛ بهطوریکه تنها یک اصابت برای انهدام کامل یک ناو جنگی کافی است. علاوهبر مین، منظومهای یکپارچه از موشکهای کروز، پهپادهای زیرسطحی و قایقهای تندروی انتحاری، کمربند دفاعی رسوخناپذیری را در این آبراه راهبردی ایجاد کردهاند.این ابزاری است که در دست نیروهای مسلح ایران قرار دارد و در صورت لزوم، میتواند از آن بهره ببرد.بنبست فنی در عملیات مینروبیچالش اصلی تنها وجود مینها نیست، بلکه فرآیند پیچیده پاکسازی آنهاست. ناتوانی رادارهای متعارف در نفوذ به آبهای شور، شناسایی را به امواج صوتی (سونار) متکی کرده که آن هم با چالش «سیگنالهای کاذب» ناشی از لاشه کشتیها یا تجمعات ماهیها روبهروست. این اختلالات، تشخیص مین واقعی را در شرایط جنگی تقریباً غیرممکن کرده و هرگونه عملیات پاکسازی را به نبردی فرسایشی، طولانی و پرخطا تبدیل میکند.