از اواخر ژانویه ۲۰۲۶، ایالات متحده به عنوان بخشی از افزایش تنشها با ایران، حضور نظامی خود را در سراسر خاورمیانه افزایش داد.
در ۲۶ ژانویه ۲۰۲۶، گروه ضربت ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن به همراه نیروهای هوایی، دریایی و دفاع موشکی اضافی به منطقه اعزام شد. مقامات آمریکایی این افزایش نیرو را به عنوان هدفی برای جلوگیری از بیثباتی منطقهای مرتبط با اعتراضات ۲۰۲۵-۲۰۲۶ ایران و همچنین به عنوان نشانهای از آمادگی برای عملیات احتمالی توصیف کردند.
مقامات ایرانی این افزایش نیرو را تحریکآمیز توصیف کردند، در حالی که دولتهای همسایه هشدار دادند که میتواند به درگیری گستردهتر منجر شود.
پیشینه
ناو هواپیمابر یواساس جرالد فورد (USS Gerald R. Ford) نسل جدید ناو هواپیمابراست که قرار است جایگزین ناوهای کلاس نیمیتز (Nimitz) باشد. بدنه این ناو بسیار شبیه به ناوهای کلاس نیمیتز می باشد اما در تکنولوژی بسیار پیشرفته تر از ناوهای این کلاس است که از پیشرفته بودن آن می توان به سیستم الکترو مغناطیسی پرتاب هواپیما اشاره کرد. همچنین خدمه مورد نیاز نیز کاهش یافته تا به بهبود بهرهوری افزوده شود و اولین نمونه تولیدی به نام جرالد آر فورد و با شماره " CVN-۷۸ " در سال ۲۰۱۷ ساخته شد.
ایالات متحده برای دههها حضور نظامی قدرتمندی در خاورمیانه داشته است تا از منافع استراتژیک، خطوط کشتیرانی و ثبات منطقهای محافظت کند. فشار آن بر ایران در سال ۲۰۱۵ آغاز شد، زیرا این فشار به معنای کمپین فشار حداکثری بود که تحریمهای اقتصادی و دیپلماتیک علیه ایران را تشدید کرد. این امر پس از خروج ایالات متحده از توافق هستهای ایران (برجام) در سال ۲۰۱۵ در سال ۲۰۱۸ و سپس بازگرداندن آن در فوریه ۲۰۲۵ توسط دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، صورت گرفت. هدف اصلی آن، وادار کردن تهران به مذاکره برای توافقی محدودتر بود که نه تنها برنامه هستهای آن، بلکه موشکهای بالستیک و فعالیتهای منطقهای آن را نیز شامل میشد.
این استراتژی هنوز هم بر تحریمهای گستردهای که درآمدهای نفتی، مؤسسات مالی و شرکای تجاری را هدف قرار میدهند، متکی است تا ایران را به سمت تنگنای مالی شدید سوق دهد و امتیازاتی را به ایران تحمیل کند. نگرانیها در مورد تشدید احتمالی درگیری نظامی افزایش یافت، و رهبر عالی ایران، آیت الله خامنهای، هشدار داد که هرگونه رویارویی میتواند به یک جنگ منطقهای گستردهتر دامن بزند. در اواسط ژانویه ۲۰۲۶، تحلیلگران تخمین زدند که درگیری میتواند ظرف چند هفته آغاز شود.
توان نظامی و شناسنامه
هدف نیروی دریایی از اتوماسیون کردن این ناو هواپیمابر کاهش خدمه مورد نیاز برای ناو و در نتیجه کاهش هزینه ها بود. همچنین بر خلاف کلاس نیمیتز، قسمت " جزیره " این ناو در قسمت انتهای بدنه واقع شده است. کار ساخت و ساز این ناو در بهار سال ۲۰۰۷ آغاز گردید و با برنامه ریزی های انجام شده در سال ۲۰۱۷ این ناو تحویل نیروی دریایی شد. ساخت و ساز این ناو در کشتی سازی نیوپورت نیوز واقع در ویرجینیا آغاز گردید و این شرکت کشتی سازی تنها شرکتی در ایالات متحده است که توانایی ساخت ناو هواپیمابر هسته ای را دارد. در سال ۲۰۰۵ هزینه ای در حدود ۸ میلیارد دلار به استثنای ۵ میلیارد دلاری که صرف تحقیق توسعه شد، به این طرح اختصاص یافت. با ارائه گزارشی در سال ۲۰۰۹، اعلام گردید که هزینه ساخت این ناو در حدود ۱۴ میلیارد دلار می باشد که از این مبلغ ۹ میلیون دلار هزینه ساخت خود ناو شد. با برنامه هایی که نیروی دریایی اتخاذ کرده، آخرین ناو از کلاس (Nimitz)، در سال ۲۰۵۸ از خدمت خارج خواهد شد.
- کلاس و نوع ناو هواپیمابر: کلاس جرالد آر. فورد
- جابجایی حدود ۱۰۰۰۰۰ تن (بار کامل)
- طول ۱,۱۰۶ فوت (۳۳۷ متر)
- عرض ۱۳۴ فوت (۴۱ متر) (خط آب)
- ۲۵۶ فوت (۷۸ متر) (عرشه پرواز)
- ارتفاع ۲۵۰ فوت (۷۶ متر)
- کشوی ۳۹ فوت (۱۲ متر)
- عرشهها ۲۵
- قدرت نصبشده دو راکتور هستهای Bechtel A۱B PWR، ۹۳.۵٪ HEU
- پیشرانه چهار شفت
- سرعت بیش از ۳۰ گره (۵۶ کیلومتر در ساعت؛ ۳۵ مایل در ساعت)
- برد ≈۲۵ سال قبل از سوختگیری در اواسط عمر
- مکمل ۴۵۳۹ (شامل بال هوایی)
- حسگرها و سیستمهای پردازش: رادار چند منظوره AN/SPY-۳ (MFR) آرایه اسکن الکترونیکی فعال باند X/ جستجوی حجمی AN/SPY-۴ (VSR) آرایه اسکن الکترونیکی فعال باند S
- تسلیحات: موشکهای سطح به هوا: ۲ × لانچرهای RIM-۱۶۲ ESSM ۲ × RIM-۱۱۶ RAM
- توپها: ۳ × Phalanx CIWS ۴ × مسلسل ۲۵ میلیمتری Mk ۳۸ ۴ × مسلسل کالیبر ۵۰ (۱۲.۷ میلیمتری) M۲
- هواپیماهای حامل ۷۵+
- امکانات هوانوردی: عرشه پرواز ۱,۰۹۲ × ۲۵۶ فوت (۳۳۳ × ۷۸ متر)
