حسامالدین سراج خواننده در یادداشتی با اشاره به سکوت جهان در برابر کشتهشدن کودکان ایرانی، از پیمانشکنی اهریمنان و دشمنان ایران نوشت.
در یادداشت حسام الدین سراج آمده است:
«با صبا در چمن لاله سحر میگفتم
که شهیدانِ کهاند اینهمه خونینکفنان
پیر پیمانهکش من که روانش خوش باد
گفت: پرهیز کن از صحبت پیمانشکنان
دامن دوست به دست آر و ز دشمن بگسل
مرد یزدان شو و فارغ گذر از اهرمنان
از روز نخست که آدم و حوا (ع) از میوه آگاهی ممنوعه خوردند و از بهشت برین بر مهد زمین هبوط کردند و سپس دلیل پیدایش هابیل و قابیل شدند، (حسد) گویی ارمغان عالم کثرت بود، قابیل، هابیل را کشت؛ بدین ادعا که چرا خداوند قربانی تو را پذیرفت و قربانی من قبول نشد و از همان آغازین سالهای تاریخ پیدایش انسان زمین به دو قطب «قابیلیان»، و «هابیلیان» تقسیم شد.
قوم هابیل که طرفدار حقیقت و خیر و مهربانی و زیبایی بودند و قوم قابیل که خواستار دروغ و شرّ و ظلم و خودخواهی و منفعتطلبی بودند؛ چه دخترانی که توسط این قوم سفاک در دوره جاهلیت زندهبهگور شدند. چه کودکانی که در غزه مظلومانه کشته شدند و چه کودکان معصومی که در میهن عزیزمان ایران، در شهر میناب از جفای این جاهلان سفاک به خون خویش در غلتیدند.
جاهلانه خود را در مسند شاهی میبینند و قتلعام بشریت را حق مسلم خود میدانند. چه مردان و زنان و خوبانی که مظلومانه توسط این جاهلان سفاک شهید شدند.
پیامبران بزرگ اما چون حضرت موسی (ع)، حضرت مسیح (س) و حضرت محمد (ص) مبعوث شدند تا پردههای جهالت و خاماندیشی و خودخواهی را بدرند و انسان را به مرحله کمال رحمانیاش برسانند اما این گروه، دین را چونان حزب سیاسی خویش دیدند و وسیله توجیه ظلم و تجاوزکاریهای خود کردند.
بسان کودک معصوم خفته در راهی دلم برای خودم تنگ میشود گاهی
هبوط گاه خداحافظی نبود ای دوست، هبوط وقت سلام است و گاهِ آگاهی
هزار کودک معصوم کشته شد امروز دریغ از دل عالم، به گفتن آهی
دریغ و درد ز بیحاصلی و بیدردی فغان و آه ز خودکامگی و خودخواهی
شود سر همه خوبان لگد خورد نامرد چو جاهلی بنشیند به مسند شاهی»
این مصرع برگرفته از مضمون شعر محمدعلی بهمنی است.
