بیش از یک ماه از حمله تجاوزکارانه آمریکا و اسرائیل به ایران در ۲۸ فوریه میگذرد. اکنون روشن شده است که ایران در این جنگ پیروز است. دولت ترامپ نتوانسته تغییر رژیم یا فروپاشی دولت را محقق کند و دولت ایران استقامت خود را به جهانیان ثابت کرده است.
تهران با استفاده از تاکتیکهای نامتقارن برای دفاع از خود، نقاط ضعف امپراتوری آمریکا را هدف قرار داده و هزینه سنگینی بر ارتش، اقتصاد و متحدان این کشور تحمیل کرده است. در واقع، ایران با موفقیت پایگاههای نظامی آمریکا را در غرب آسیا نابود کرده و بسیاری از نیروهای آمریکایی را مجبور به خروج از منطقه کرده است. پنتاگون اکنون عمدتا از پایگاههای خود در اروپا علیه ایران می جنگند.
اعتراف رسانههای غربی به پیروزی ایران در جنگ
این واقعیت که ایران در حال پیروزی در جنگ است، حتی توسط رسانههای بزرگ غربی نیز پذیرفته شده است.
روزنامه ایندیپندنت مقالهای با عنوان «ایران برنده آشکار جنگ است؛ تلاش ناامیدانه ترامپ برای صلح را نشان میدهد؛ او خواهان خروج از جنگ است» منتشر کرده است.
پولیتیکو یادداشتی منتشر کرده که در آن آمده است «جنگ علیه ایران یک اشتباه استراتژیک بسیار بزرگتر از حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ است». جالب اینجاست که این مقاله توسط ایوو دالدر، سفیر پیشین آمریکا در ناتو، نوشته شده که پیشتر از جنگ علیه عراق حمایت کرده بود.
بیشتر رسانههای آمریکایی به حمله دولت جورج دبلیو بوش به عراق کمک کردند که به وضوح قوانین بینالمللی را نقض میکرد. در واقع، رسانهها از دههها پیش، از هر جنگ آمریکایی حمایت کردهاند، از جمله جنگهای کره، ویتنام، یوگسلاوی، عراق (دو بار)، افغانستان، لیبی، سوریه، یمن و غیره. این اولین جنگ بزرگ آمریکا در دهههای اخیر است که رسانههای غربی از همان ابتدا آن را نقد میکنند.
فارین افرز نشریه رسمی شورای روابط خارجی است که اعضای آن شامل چهرههای سرشناس طبقه حاکم آمریکا هستند. با این حال، حتی این نشریه نیز مقالهای منتشر کرده است که اعتراف میکند ایران در این جنگ پیروز است.
در گزارش این نشریه آمده است: سوالی که پس از پایان جنگ اهمیت خواهد داشت این است که آیا تهران به اهداف راهبردی خود دست یافته است یا خیر و از این نظر، ایران در حال پیروزی است.
این نتیجه تصادفی نیست. تهران نزدیک به چهار دهه است که برای این جنگ آماده میشود و اکنون در حال اجرای استراتژی است که توانسته است باتریهای کلیدی پدافند هوایی آمریکا و اسرائیل را خنثی کند، به پایگاههای نظامی آمریکا در خلیج فارس آسیب جدی وارد کند، درد اقتصادی قابل توجهی برای دشمنانش ایجاد کند و بین آمریکا و متحدان خلیجفارسی آن شکاف بیندازد. به عبارت دیگر، ایران نه تنها از بمباران آمریکا و اسرائیل جان سالم به در میبرد، بلکه مشکلات جدی اقتصادی و سیاسی که برای دشمنان خود ایجاد میکند، در سطح راهبردی، برتری را به ایران میدهد.
اهداف راهبردی ایران در جنگ محقق شد
برای ارزیابی اینکه آیا ایران در حال پیروزی در جنگ است، لازم است اهداف تهران تحلیل شود.
اولین و واضحترین هدف راهبردی ایران جلوگیری از تغییر رژیم و فروپاشی دولت بوده است. دولت ترامپ ابتدا فکر میکرد میتواند با ترور رهبران ارشد سیاسی و نظامی ایران، دولت این کشور را سرنگون کند. با این حال، واشنگتن در ایجاد تغییر رژیم ناکام مانده است. در واقع، دولت ایران نه تنها تابآوری خود را نشان داده، بلکه احتمالا اکنون قویتر نیز شده است چون مشروعیت مردمی بیشتری پیدا کرده است. بسیاری از ایرانیانی که پیش تر منتقد جمهوری اسلامی بودند، پشت پرچم کشور متحد شده و از دولت حمایت میکنند تا از تسلط آمریکا بر کشورشان (و بهرهبرداری از نفت، منابع طبیعی و سایر منابع سودآور آن) جلوگیری کنند.
بیش از ۸۵۰ تظاهرات عمومی در حمایت از دولت در ماه اول جنگ آمریکا و اسرائیل در ایران برگزار شد.
ایران پایگاههای نظامی آمریکا را نابود کرد
یکی از اهداف بلندمدت ایران بیرون راندن نیروهای نظامی آمریکا از غرب آسیا بوده است. آمریکا، ایران را با چندین پایگاه نظامی محاصره کرده بود که طی دههها توسعه یافته بودند.
در پاسخ به جنگ تجاوزکارانه آمریکا و اسرائیل، ایران به بیشتر این پایگاهها در خلیج فارس حمله کرده است. بر اساس دادههای رسمی خبرگزاری آنادولو، ایران در ماه اول جنگ دستکم ۵۴۷۱ حمله موشکی و پهپادی علیه آمریکا و متحدانش انجام داده است. این حملات به طور قابل توجهی موفقیتآمیز بودهاند.
در همین راستا، نیویورک تایمز گزارش داده که ارتش آمریکا عملا از غرب آسیا بیرون رانده شده است. نیویورک تایمز در مقالهای با عنوان «حملات ایران نیروهای آمریکایی را مجبور به کار از راه دور کرده است» نوشت: «بسیاری از ۱۳ پایگاه نظامی در منطقه که توسط نیروهای آمریکایی استفاده میشود، تقریبا غیرقابل سکونت شدهاند.
از جمله تأسیسات آمریکایی که به شدت آسیب دیدهاند، پایگاه هوایی العدید در قطر (بزرگترین پایگاه آمریکا در غرب آسیا) و همچنین مقر ناوگان پنجم نیروی دریایی در بحرین است.
حملات ایران باعث شده است بسیاری از نیروهای آمریکایی مجبور به نقل مکان به هتلها و فضاهای اداری در سراسر منطقه شوند و اکنون بیشتر نیروهای زمینی آمریکا عملا در حال جنگ از راه دور هستند.
پیش از آغاز این جنگ از سوی ترامپ، آمریکا تقریبا ۴۰ هزار سرباز در منطقه داشت ولی در ماه اول جنگ، هزاران نفر از این نیروهای آمریکایی به اروپا فرستاده شدند.
منتقدان اشاره کردهاند که با توجه به اینکه سربازان آمریکایی از هتلها و فضاهای اداری علیه ایران استفاده میکنند، پنتاگون عملا از غیرنظامیان در این مناطق به عنوان سپر انسانی استفاده میکند.
به طور خلاصه، ایران تا حد زیادی در بیرون راندن اشغالگران نظامی آمریکا از غرب آسیا موفق بوده است. این موضوع در مقالهای در والاستریت ژورنال مورد بحث قرار گرفته است.
این روزنامه گزارش داد: در حالی که بسیاری از رهبران اروپایی حملات آمریکا به ایران را علنا محکوم کردهاند، در پشت صحنه آمریکا از پایگاههای نظامی این کشورهای اروپایی استفاده کرده است طوریکه در هفتههای اخیر، بمبافکنها، پهپادها و کشتیهای آمریکایی از طریق پایگاههایی در بریتانیا، آلمان، پرتغال، ایتالیا، فرانسه و یونان سوختگیری کردند و مسلح شدند.
به گفته مقامات آلمانی و آمریکایی، پهپادهای تهاجمی از پایگاه وسیع آمریکا در رامشتاین آلمان، مرکز فرماندهی عملیات آمریکا علیه ایران، هدایت میشوند.
اروپا یک طرف درگیری است
ژنرال الکسوس گرینکویچ، فرمانده عالی نظامی ناتو، در شهادت اخیر خود در سنا گفت که اکثر متحدان اروپایی بسیار حمایتگر بودهاند. از دید او قاره اروپا که میزبان حدود ۴۰ پایگاه نظامی آمریکا و ۸۰ هزار پرسنل خدماتی آمریکا است، سکوی پرتابی برای عملیات آمریکا در خاورمیانه و آفریقا است.
دو نکته مهم در این گزارش جلب توجه میکند. اول اینکه برخی دولتهای اروپایی علنا جنگ آمریکا علیه ایران را محکوم کرده و اعتراف کردهاند که این جنگ قوانین بینالمللی و منشور ملل متحد را نقض میکند. با این حال، پشت صحنه، اکثر کشورهای اتحادیه اروپا و بریتانیا به واشنگتن در جنگ کمک میکنند و به پنتاگون اجازه میدهند از خاک آنها برای حمله به تهران استفاده کند، بنابراین اروپا طرف درگیری است. و دوم، ایران در نابود کردن پایگاههای بزرگ نظامی آمریکا در غرب آسیا و بیرون راندن بیشتر نیروهای آمریکایی از منطقه موفق بوده است.
