پیش از پرداختن به جزئیات و روایتهای مختلف از شکلگیری آتشبس در لبنان، شاید مهمترین پرسش این باشد که مردم و بازیگران سیاسی در خود لبنان، این آتشبس را مرهون چه کسی یا چه عواملی میدانند. آیا نتیجهٔ مذاکرات داخلی و فشارهای بینالمللی بود، یا نیروها و معادلاتی فراتر از مرزهای لبنان در آن نقش تعیینکننده داشتند؟
سید کمیل باقرزاده فعال فرهنگی ایرانی در لبنان میگوید که در لبنان کسی ابهام ندارد که «وحدت ساحات» و فشار ایران کلید رسیدن به آتشبس بود. ایران در مذاکرات اسلامآباد، آتشبس نیمبندی در بیروت و ضاحیه ایجاد کرد، اما دولت وابسته به آمریکا در لبنان با جداسازی پرونده لبنان از ایران، مانع از گسترش آن به جنوب شد.
وی تاکید میکند که ایران آتشبس کامل در لبنان را شرط مذاکره و اجازه تردد در تنگه هرمز قرار داد و این جدا از آمادگی نیروی مسلح ایران برای موشکباران رژیم بود. در واقع ایران از سه وجه فشار را برای اعمال آتشبس دنبال میکرد.
به گفته این فعال فرهنگی ایرانی در لبنان، اسرائیل از آمریکا مهلت گرفت تا بتواند قبل از آتشبس جای پای خود را در جنوب لبنان بهویژه شهر بنتجبیل در فاصله ۵ کیلومتری از سرزمینهای اشغالی محکم کند. فداکاری و سلحشوری رزمندگان حزبالله مانع اشغال بنتجبیل شد و آمریکا برخلاف میل اسرائیل، آتشبس را اعلام کرد.باقرزاده ادامه میدهد: ترامپ تلاش کرد این آتشبس را به نام خودش، جریان وابسته لبنان و اسرائیل کند.
حتی اعلام کرد رئیسجمهور لبنان و نتانیاهو باهم گفتگوی تلفنی خواهند کرد، واکنش گسترده و منفی لبنانیها به این خبر این اتفاق را منتفی کرد. و این در حالی بود که حسن فضلالله نماینده مقاومت در پارلمان لبنان تأیید کرد ایران ۴ صبح قبل از اعلام آتشبس، خبر موفقیت فشارها را به آنها ابلاغ کرده بود.
وی اضافه میکند که آتشبس حاصل فشار ایران و مقاومت میدانی است، نه مذاکرات لبنان با اسرائیل. در لبنان وقتی اعلام خبر باز شدن مشروط تنگه هرمز پس از آتشبس لبنان، منتشر شد هم موج جدیدی از تشکر لبنانیها از ایران را ایجاد کرد.
