روزنامه ژاپن تایمز در گزارشی نوشت: «دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا همین چند روز پیش اعلام کرد که ۵۰۰۰ نیروی آمریکایی را از آلمان خارج میکند، از صدراعظم این کشور بابت انتقادهایش به حمله به ایران خشمگین شد و تعرفههای خود بر صنایع خودروسازی اتحادیه اروپا را افزایش داد.
حملات انتقادی رئیس جمهور آمریکا به اتحادیه اروپا باعث مخدوش شدن روابط فراآتلانتیکی شده و آن را متشنجتر کرده است.
ترامپ همچنین در هفتههای اخیر کر استارمر نخست وزیر انگلیس را به شدت مورد انتقاد قرار داد و گفت که او فکر نکند وینستون چرچیل است! ترامپ در آنجا تهدید کرد تعرفه بزرگی را بر واردات کالاها از انگلیس وضع میکند.
وزارت جنگ آمریکا مجازات متحدان ناتو را که به اعتقاد این وزارتخانه از عملیات آمریکا در جنگ با ایران حمایت نمیکنند، از جمله تعلیق عضویت اسپانیا و بازنگری در به رسمیت شناختن جزایر مورد مناقشه فالکلند به عنوان دارایی انگلیس توسط آمریکا، مطرح کرده است.
یکی از دیپلماتهای اروپایی گفت: مسائلی که به تازگی از سوی واشنگتن مطرح شده نگرانکننده هستند. ما برای هر اتفاقی در هر زمانی آماده هستیم.
حملات اخیر ایالات متحده که به دلیل اختلاف نظر در مورد جنگ ایران صورت گرفته، ظاهرا روابط ایالات متحده و اروپا را به وضعیت روزهای اولیه دولت دوم ترامپ بازگردانده و سوالات جدیدی را در مورد بهترین راه برای برخورد با یک متحد ناپایدار مطرح کرده است.
یک دیپلمات اروپایی دیگر نیز گفت، آنگلا مرکل صدراعظم سابق آلمان که روابط متزلزلی با ترامپ در دوره اول ریاست جمهوری او داشت، رویکرد درستی در قبال رئیس جمهور آمریکا داشت از جمله اینکه گفته بود: «همه ما تا الان کمی یاد گرفتهایم که چگونه با ترامپ رفتار کنیم. شما نباید فورا واکنش نشان دهید، باید بگذارید طوفان بگذرد، در حالی که محکم بر مواضع خود ایستادهاید.»
این دیپلمات ادامه داد، حتی کسانی که سعی در چاپلوسی داشتند، با خشم ترامپ روبرو شدهاند: همه کسانی که این کار را کردند، مانند دیگران رگبار توهینهای ترامپ را دریافت کردند. بنابراین اکنون همه متوجه شدهاند که چاپلوسی هم کارساز نیست.
ترامپ سال گذشته به دنبال تصرف گرینلند و توقف ارسال کمکهای آمریکایی به اوکراین بود که همین مساله باعث متزلزل شدن بیشتر روابط بین بروکسل و واشنگتن شد.
برخی از رهبران اروپایی از جمله استارمر، مرتس و جورجیا ملونی، نخستوزیر ایتالیا برای تثبیت روابط از طریق دیدارهای منظم، معاملات تجاری و تغییرات سیاستی از جمله برخی از مواردی که در داخل کشورهایشان نامحبوب بودهاند، تلاش کردند تا روابط با آمریکا را بهتر کنند، اما پس از شروع جنگ ایران در ماه فوریه، دوباره خود را در تیررس انتقادهای ترامپ یافتند.
حتی مارک روته، دبیرکل ناتو که در اروپا به عنوان «نجواگر ترامپ» شناخته میشود، در جلسه این ماه کاخ سفید با سرزنش ترامپ مواجه شد. ترامپ همچنین پس از آنکه ملونی که زمانی رهبر اروپایی مورد علاقه رئیس جمهور آمریکا بود، از جنگ ایران انتقاد کرد و ترامپ را به خاطر «غیرقابل قبول» حملات لفظی به پاپ لئو چهاردهم سرزنش کرد، از او به شدت انتقاد کرد.
با اینکه بسیاری از اعضای دولت ایالات متحده عمیقا نسبت به اروپا بدبین هستند، همه اعضای حزب جمهوریخواه از رویکرد ترامپ حمایت نمیکنند.
دان بیکن، نماینده جمهوریخواه روز پنجشنبه پس از تهدید ترامپ به کاهش سطح نیروهای آمریکایی در آلمان در حساب کاربری خود در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «حملات مداوم به متحدان ناتو نتیجه معکوس دارد و این اظهارات به آمریکاییها آسیب میرساند. دو فرودگاه بزرگ در آلمان دسترسی خوبی به سه قاره برای ما فراهم میکنند. ما داریم خودمان را با دست خودمان هدف قرار میدهیم.»
ترامپ در برخی از مطالبش در رسانههای اجتماعی مقامات اروپایی را غافلگیر کرده است. کمتر از دو ساعت قبل از تهدید او به کاهش سطح نیروها در آلمان، ژنرال ارشد برلین کارستن بروئر، به خبرنگاران گفت که در دیدار با معاون وزیر جنگ آمریکا در پنتاگون از استراتژی نظامی جدید برلین حمایت کرده است.
جفری راتکه، دیپلمات سابق آمریکایی که ریاست موسسه آمریکایی ـ آلمانی در دانشگاه جان هاپکینز را بر عهده دارد، گفت متحدان اروپایی در مخالفت با سیاستهای ترامپ به ویژه به دلیل فشارهای سیاسی در داخل کشور جسورتر شدهاند.
وی افزود: «مرتس به طور فزایندهای در انتقاد از تصمیم ایالات متحده برای جنگ علیه ایران، لحن تندی به خود گرفته و کاملا واضح است اوضاع تغییر کرده است.»
این دیپلمات سابق آمریکایی در ادامه با اشاره به افزایش هزینههای انرژی مرتبط با جنگ افزود: «جنگ ایالات متحده چیزی نیست که مردم آلمان بتوانند آن را به صورت جداگانه مشاهده کنند. این چیزی است که بر آنها تاثیر میگذارد.»
یک دیپلمات غربی با اشاره به اینکه اروپاییها به سرعت برای گسترش قابلیتهای نظامی خود اقدام میکنند، گفت: «برای ما، درس اصلی این است که نمیتوانیم فقط روی قواعد صلحآمیز و دیپلماسیِ دنیای بعد از جنگ حساب کنیم. باید علاوه بر نفوذ فرهنگی و اقتصادی، قدرت نظامی و عملی هم داشته باشیم تا از خودمان دفاع کنیم.»
