پایگاه روزنامه واشنگتنپست در گزارشی با عنوان «چرا جدول زمانی ترامپ برای پایان دادن به جنگ ایران مدام در حال تغییر است» به ابعاد اظهارات متناقض ترامپ در جنگ آمریکا با ایران پرداخت. متن کامل این گزارش را میخوانید:
از ابتدای شروع جنگ در ایران در اواخر فوریه، دونالد ترامپ رئیسجمهور آمریکا صحبتهای ضدونقیضی درباره استراتژی ایالات متحده مطرح کرده است. تغییر جدول زمانی دولت برای پایان جنگ یکی از واضحترین نمونههای پیامهای پراکنده او بوده است که منجر به سردرگمی شده است و نیاز به توضیح از سوی کارکنان کاخ سفید پیدا کرده است. ترامپ قبل از تمدید نامحدود توافق آتشبس شکننده در ۲۱ آوریل، بارها اعلام کرده بود که این درگیری به پایان خود نزدیک میشود و اغلب نقشه راههای متناقضی ارائه میکرد.
اظهارات رئیس جمهور آمریکا در مورد پایان جنگ اغلب با تهدید به ادامه حملات به ایران در تضاد بود. در صبح اول آوریل، او به خبرنگاران گفت که جنگ طی ۳ روز آینده پایان مییابد. چند ساعت بعد، در یک سخنرانی پربیننده خطاب به مردم، او وعده داد که طی ۲ تا ۳ هفته آینده، حملاتی «بسیار شدید» علیه ایران انجام دهد.
لئون پانتا وزیر دفاع سابق، رئیس سابق سیا و رئیس دفتر کاخ سفید در دوران ریاستجمهوری دموکراتها، پیام ترامپ را منحصر به فرد و غیرمعمول توصیف کرد.
ترامپ همچنین پیامهای ناهماهنگی درباره اهداف درگیری و نقش ایالات متحده در تنگه هرمز داد.
در اواسط ماه مارس، ترامپ ضمن درخواست بازگشایی تنگه هرمز، ایران را تهدید کرد. ۱۰ روز بعد، او اهمیت آن را برای ایالات متحده کماهمیت جلوه داد و گفت کشورهایی که به نفت آن متکی هستند، باید خودشان از پس خودشان بربیایند. ۲ هفته بعد از آن، تهدیداتش ادامه یافت و ایالات متحده یک محاصره روی کشتیهای عبوری از تنگه هرمز تحمیل کرد.
دوشنبه، دولت ترامپ عملیاتهایی را برای کمک به هدایت کشتیهای گرفتار از تنگه هرمز آغاز کرد. در واکنش، علی عبداللهی، یکی از فرماندهان ارشد نظامی ایران، هشدار داد که هر نیروی مسلح خارجی که به این گذرگاه حساس نزدیک شود «هدف قرار گرفته و مورد حمله قرار خواهد گرفت».
این آبراه حیاتی در کانون رویارویی پرتنش ۲ کشور قرار داشته است؛ بهطوریکه محاصره عملی ایران فشار بیشتری بر اقتصاد جهانی وارد کرده، بیش از آنچه ایالات متحده پیشبینی کرده بود. پانتا گفت بعید است هیچ راهحلی بدون بازگشایی مجدد مسیر عبور و مرور از این تنگه حاصل شود.
دولت همچنین موضع خود را درباره اهداف جنگ تغییر داده است. ترامپ در نخستین سخنرانیاش پس از حملات آمریکا و اسرائیل به ایران، اشاره کرده بود که حذف تهدیدهای ناشی از حکومت ایران یکی از اهداف اصلی است. اما یک ماه بعد از این موضع عقبنشینی کرد و گفت تغییر رژیم هرگز هدف نبوده است.
پانتا میگوید تناقضات میتواند بر اعتبار دولت بهویژه طی مذاکرات اثر بگذارد. او گفت «ایران احتمالا از مدتها قبل به این تصمیم رسیده است که حرف رئیسجمهور ارزش چندانی ندارد. اعتماد چندانی روی میز وجود ندارد.»
سوزان مالونی، معاون و مدیر برنامه سیاست خارجی در اندیشکده بروکینگز گفت: یک توضیح ممکن برای پیامهای ناهماهنگ دولت این است که ایالات متحده آمریکا در ابتدا توان ایران برای مختل کردن اقتصاد دنیا را دستکم گرفت. به گفته مالونی که تحقیقاتش بر روی ایران و انرژی خلیج فارس متمرکز است، مقامات آمریکایی معتقد بودند که حکومت ایران به سرعت سقوط خواهد کرد، این درگیری کوتاه خواهد بود و پیامدهای اقتصادی کمی خواهد داشت.
عامل دیگری که ممکن است باعث سردرگمی بیشتر در مورد اظهارات رئیس جمهور شود، نحوه ارائه این پیامها است. ترامپ به جای مکانیسمهای رسمی و سنتی برای ارتباطات، اغلب از رسانههای اجتماعی برای بیان سیاست خود در مورد مسائل مختلف استفاده میکند. مالونی گفت: «ما به جای بیان رسمی سیاست ایالات متحده، تفکر و تفسیر لحظهای او از اوضاع را دریافت میکنیم.»
با رسیدن مذاکرات به بنبست، پانتا گفت بعید است که تهران با یک توافق صلح چند شرطی با ایالات متحده موافقت کند. او گفت «این شیوه عملکرد ایران نیست» و افزود که هر دو طرف باید برای پایان دادن به درگیری امتیازاتی بدهند.
ترامپ در اواخر ماه مارس به خبرنگاران در کاخ سفید گفت که تهران برای پایان دادن به جنگ نیازی به توافق با واشنگتن ندارد. در عوض، رئیس جمهور گفت که برای متوقف کردن خصومتها، باید ایران را «به عصر حجر بازگرداند» و از دسترسی به سلاح هستهای جلوگیری شود. او گفت: «پس ما آنجا را ترک خواهیم کرد.»
کارشناسان میگویند اگرچه حملات آمریکا ممکن است قدرت نظامی ایران را تضعیف کند، اما شرایطی را که مانع از دستیابی به توافق میشود، از جمله بنبست در تنگه هرمز، تغییر نخواهد داد. مالونی گفت «برای من مشخص نیست که آیا یک راه حل نظامی وجود دارد که بتوان در یک بازه زمانی مشخص انجام داد و از عواقب فاجعه بار آن برای اقتصاد جهانی جلوگیری کرد. فکر میکنم نتیجه نهایی باید از مسیر دیپلماتیک به دست بیاید».
مالونی همچنین خاطرنشان میکند که خروج بدون توافق میتواند در تضاد با نقش دیرینه واشنگتن به عنوان عامل صلح جهانی، به ویژه از طریق تامین منافع عمومی مانند آزادی ناوبری، تلقی شود.
