من از تبار خاک و گِل نیستم؛ از تبار آه‌ام. از روزی که آفتاب مدینه غروب کرد و سایه‌ای سنگین بر دیوارهایم افتاد؛ از روزی که پیامبر امت، صلی‌الله‌علیه‌وآله، رفت و صدای گریه دخترش در آسمان پیچید و پس از آن، حرمت‌ها یکی‌یکی رنگ باختند.
چه زود غدیر به فراموشی سپرده شد! هنوز طنین «مَن کُنتُ مَولاه» در گوش نخلستان‌های مدینه بود که شاهد پشت کردن به عهد غدیر در سقیفه شدم. علی علیه‌السلام هنوز در سوگ پیامبر بود و در اندیشه گردآوری قرآن؛ مردی که دست پیامبر بر فراز دست‌های مردم، به ولایتش گواهی داده بود، حالا باید در میان هیاهوی بیعت‌خواهان، سکوت می‌کرد. و من، میان آن خانه و آن جماعت، سنگینی اندوهی را بر شانه‌های کاهگلی‌ام حس می‌کردم.
از آن پس، دیگر نسیم از این گذرگاه عبور نمی‌کرد؛ آه بود که می‌آمد و بر دیوارهایم می‌نشست. فاطمه سلام‌الله‌علیها، هر بار که از کنارم می‌گذشت، انگار تکه‌ای از آسمان را با خود می‌برد و تکه‌ای از اندوه را بر من جا می‌گذاشت.
تا آن روز شوم...
روزی که آتش، راه خانه وحی را شناخت؛ روزی که هیزم‌ها بر حرمت خانه‌ای تاختند که روزگاری جبرئیل بر آستانش سلام می‌داد. دری را دیدم که شعله‌ور شد، غلافی را دیدم که بر بازوی دختر پیامبر نشست و سیلی‌ای را شنیدم که بر صورت نیلوفری‌اش فرود آمد. هنوز در حیرتم که قدرت چگونه چشم‌ها را چنان کور می‌کند که حرمت چهره‌ای شکسته شود که پیامبر بر آن بوسه می‌زد!
آه فاطمه! کاش می‌توانستم دیوارهایم را سپر شما کنم؛ کاش زبان می‌گشودم و به مظلومیت و حقانیتت گواهی می‌دادم.
بمیرم برای محسنت؛ آن شکوفه نارس که هرگز فرصت نکرد در آغوشت آرام بگیرد؛ گهواره‌اش پیش از شنیدن لالایی مادر، سیاه‌پوش شد. چه زود بهار خانه‌ات به خزان نشست و چه سنگین شد بغضی که حتی در آغوش مادر نیز مجال آرام گرفتن نیافت.
چه روزهایی که گذشت و صدای قدم‌هایت از این گذرگاه کمتر و کمتر شد. دیگر نه آن سلام‌های آشنا را می‌شنیدم، نه عطر بهشتی‌ات به مشامم می‌رسید و نه آن سایه نجیب از کنارم می‌گذشت. گویی با هر قدمی که از من دور می‌شدی، چراغی از روشنایی مدینه خاموش می‌شد.
چه شبی بود آن شب؛ شبی که مدینه خواب بود و علی علیه‌السلام، تو را بی‌هیاهو و غریبانه به خاک سپرد. من ماندم و سکوتی که سنگین‌تر از تمام شب‌های مدینه بود.
اما چرا بی‌نشان؟ چرا بی‌چراغ؟ چرا باید دختر رسول خدا، مزارش را نیز در غربت پنهان کند؟ از آن شب، خاک مدینه رازی در سینه دارد که هیچ صبحی نتوانسته از آن پرده بردارد. قبر فاطمه سلام‌الله‌علیها پنهان ماند، اما پرسش‌هایش هرگز به خاک سپرده نشد.
اکنون قرن‌هاست که از آن روز می‌گذرد، اما زخم من هنوز تازه است. هر فاطمیه، دوباره بوی دود در هوایم می‌پیچد، دوباره بغضی در دیوارهایم می‌دود و دوباره نام فاطمه، بندبند وجودم را به گریه می‌اندازد.
با این همه، هنوز چراغی در انتهای این شب روشن است؛ نوری از تبار همان خانه، از نسل همان مادر. روزی مهدی عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف خواهد آمد؛ روزی که غبار از چهره حقیقت کنار خواهد رفت و خون‌های به ناحق ریخته‌شده، در محکمه عدالت بی‌پاسخ نخواهند ماند.
آن روز، شاید سکوت من نیز بشکند؛ شاید رازهای مانده در سینه دیوارها، مجال گفتن بیابند و غربت دیرینه مادر، به سرانجامی روشن برسد.
تا آن روز، این گذرگاه، این دیوارهای داغ‌دیده و این آستانه خاموش، یک نام را زیر لب زمزمه می‌کنند:
فاطمه...
نامی که از مدینه رفت، اما غربتش هرگز از مدینه نرفت.
