سِر نیک کارتر، رئیس سابق ستاد دفاعی بریتانیا که تا سال ۲۰۲۱ در این سمت فعالیت داشت، معتقد است مقررات سختگیرانه کنونی باعث شده هزینه انجام پژوهشهای درمانی با متیلندیاکسیمتآمفتامین (MDMA) بهشدت افزایش یابد و عملاً مانعی جدی بر سر راه توسعه این روش درمانی ایجاد کند.
به گفته او، این نتایج نشان میدهد که درمان مبتنی بر متیلندیاکسیمتآمفتامین (MDMA) میتواند حتی از روشهای رایج کنونی مؤثرتر باشد. برآوردها حاکی است که حدود ۹ درصد از نظامیان بریتانیایی که در زمان جنگهای عراق و افغانستان خدمت کردهاند، به اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD مبتلا شدهاند.
ه گفته کارتر، بر اساس قوانین فعلی، یک گرم MDMA با درجه پزشکی حدود ۱۰ هزار پوند هزینه دارد؛ در حالی که قیمت همین ماده در بازار غیرقانونی حدود ۴۰ پوند است. این اختلاف فاحش، هزینه کارآزماییهای بالینی را بهطور غیرواقعی بالا برده و پیشرفت تحقیقات را کند کرده است.درمان مبتنی بر MDMA معمولاً شامل دو یا سه جلسه هشتساعته تحت نظارت رواندرمانگر است؛ جلساتی که به بیماران کمک میکند به سراغ خاطرات و تجربیاتی بروند که در شرایط عادی از مواجهه با آنها اجتناب میکنند.
روایت یک کهنهسرباز از زخمهای جنگ
یکی از افرادی که امیدوار است از این درمان بهرهمند شود، مارتین وِید، ۵۳ ساله و وکیل پیشین ارتش بریتانیا است. او چند سال پس از خدمت در استان هلمند افغانستان در سالهای ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ به اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) پیچیده مبتلا شد.وِید مسئول بررسی قانونی عملیاتهای نظامی و تحقیق اولیه درباره کشتهشدن غیرنظامیان بود. او یکی از سختترین تجربیاتش را بررسی حادثهای میداند که در آن شلیک هشدار یک سرباز جوان، به مرگ یک زن و کودک سهسالهاش منجر شد.این تجربه و فشارهای روانی پس از آن، وِید را سالها با اعتیاد به الکل و بحرانهای شدید روانی مواجه کرد و در نهایت به خروج ناگهانیاش از ارتش انجامید. او میگوید با وجود سالها درمان روانپزشکی، هنوز از علائمی مانند هوشیاری افراطی، اضطراب مزمن و کابوس رنج میبرد.وِید معتقد است درمان مبتنی بر MDMA «امید واقعی» برای کهنهسربازان فراهم میکند، چرا که به آنها اجازه میدهد با احساس پذیرش و شفقت نسبت به خود، درباره تجربیات عمیقاً آسیبزا صحبت کنند.
پرسشی درباره اولویتهای دولت بریتانیا
او در پایان با انتقاد از سیاستهای حمایتی دولت بریتانیا میگوید: «در افغانستان میدیدم که هر موشک حدود ۸۰ هزار پوند هزینه دارد. با خودم فکر میکردم اگر دولت همین مقدار را برای درمان هر کهنهسرباز آسیبدیده هزینه میکرد، چقدر میشد رنجها را کاهش داد.»
