استیو بنن، تهیهکننده و تحلیلگر سیاسی شبکه اماسنو در یادداشتی تحلیلی نوشت: دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا همواره در سخنرانیها و گردهماییهای اخیر خود مدعی شده که در غیاب او آمریکا مایه تمسخر جهانیان بود و او بهتنهایی جایگاه بینالمللی واشنگتن را احیا کرده است؛ ادعایی که پژوهشهای پیو بهطور کامل بطلان آن را ثابت کرده و از افول شدید وجهه آمریکا در دورههای ریاستجمهوری او حکایت دارند.
بررسیهای اخیر بنیاد راکفلر در ۳۴ کشور جهان نشان میدهد تمایل بینالمللی برای پذیرش نقش رهبری ایالات متحده بهشدت کاهش یافته است. از سوی دیگر، سرمایهگذاران بینالمللی از خرید اوراق قرضه آمریکا خودداری میکنند و دولتهای خارجی در حال خارج کردن ذخایر طلای خود از خزانههای ایالات متحده هستند تا وابستگی اقتصادی خود را به واشنگتن به حداقل برسانند.
سیاستهای تنشزای ترامپ، همسایهای چون کانادا را به سمت همگرایی بیسابقه با اتحادیه اروپا سوق داده و مناسبات تاریخی فراآتلانتیک را متزلزل کرده است.
شکاف در ائتلاف غرب و دست رد متحدان به مشارکت در جنگ ایران
این نویسنده تاکید کرد: فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان اخیراً در بیانیهای صریح پایان دوران دوستی بی قید و شرط را اعلام کرد و هشدار داد که ارزیابی بنیادین واشنگتن از ائتلاف فراآتلانتیک دستخوش دگرگونیهایی شده که تصورش در گذشته غیرممکن به نظر میرسید.
همزمان با تلاش کاخ سفید برای کشاندن شرکای آسیایی به درگیری خاورمیانه، ترامپ سعی کرد تا لی جهمیونگ، رئیسجمهور کره جنوبی را برای اعزام نیرو و ادوات نظامی جهت حمایت از ارتش آمریکا در جنگ با ایران تحت فشار بگذارد.
با این حال، رئیسجمهور کره جنوبی با رد قاطع این درخواست اعلام کرد سئول بههیچوجه وارد این جنگ نخواهد شد و به هیچ عنوان ادوات یا پرسنل نظامی خود را به خاورمیانه اعزام نمیکند.
این رویکرد نشاندهنده تغییر ملموس محاسبات استراتژیک متحدان واشنگتن است. نشریه نیویورکر نیز اخیراً تاکید کرد که پس از یک دهه مواجهه با پدیده ترامپیسم، نزدیکترین شرکای کاخ سفید دریافتهاند که نباید روی رهبری آمریکا حساب باز کنند و باید بهطور علنی راهبردهای موازنه مستقل خود را در پیش بگیرند.
سرپوش گذاشتن بر انزوای ژئوپلیتیک با لفاظیهای کارزار
این تحلیلگر در پایان افزود: شاید حامیان ترامپ استدلال کنند که در دکترین «اول آمریکا»، محبوبیت خارجی اهمیتی ندارد؛ اما پارادوکس ماجرا اینجاست که خود ترامپ زمان و انرژی فراوانی صرف القای این ادعا میکند که جهان اکنون بیش از هر زمان دیگری در تاریخ برای آمریکا احترام قائل است.
او حتی در گردهمایی انتخاباتی اخیر خود بار دیگر بر این ادعای بیاساس اصرار ورزید؛ لفاظیهایی که صرفاً تلاشی برای پنهان ساختن انزوای دیپلماتیک، گسست ائتلافهای سنتی و افت شدید نفوذ واشنگتن در نظام بینالملل به شمار میروند.
