محسن کریمی، معاون بین‌الملل سابق بانک مرکزی با اشاره به انتقادها درباره برگزار نشدن دیدار مذاکره‌کننده ارشد ایران با مقامات چین گفت: یک نفر گفته است همین چینی که این‌قدر سنگش را به سینه می‌زنید حتی وقت ملاقات به مذاکره‌کننده ارشد ما نداده است.
وی افزود: من در لایه‌های میانی و بالاتر، مذاکراتی با طرف‌های چینی داشته‌ام. آنها یک برگه در دست می‌گیرند و به زبان چینی شروع به خواندن آن می‌کنند. مترجم هم که همین متن را در اختیار دارد آن را به زبان انگلیسی ترجمه می‌کند. سپس تا جایی پیش می‌روند بعد ما شروع به صحبت می‌کنیم و موضوعات مربوط به مذاکره را مطرح می‌کنیم. طرف چینی دوباره ادامه متن خودش را می‌خواند، ما مجدداً صحبت می‌کنیم و باز هم او بقیه متن را می‌خواند.
چینی‌ها پشت پرچمشان بلافاصله صحبت نمی‌کنند
معاون سابق بانک مرکزی ادامه داد: البته ۱۰، ۱۱ نفر هم در کنار همین فرد قرار دارند که همه در حال یادداشت‌برداری هستند. آنها تمام برداشت‌ها و دریافت‌هایشان و عین صحبت‌هایی را که از ما می‌شنوند، یادداشت می‌کنند. حتی ممکن است بعضی از آنها زبان فارسی بلد باشند. حتی حرکات بدن ما را هم ثبت می‌کنند تا بعداً بنشینند و تحلیل کنند و در مذاکره بعدی به این موارد پاسخ بدهند.
کریمی تصریح کرد: این سیستم به‌اندازه ساعت دقیق کار می‌کند. اگر امروز من به‌عنوان یک مسئول بروم و یک ماه بعد همتای من یا همکارم برای مذاکره برود، آنها پاسخ سؤالات و نکاتی را که من در ملاقات قبلی مطرح کرده‌ام، در ملاقات بعدی به او ارائه می‌کنند. حتی اگر مذاکره‌کننده بعدی خودم نباشم و فرد دیگری هم باشد، وقتی ببینند از همان دستگاه آمده است، به او پاسخ خواهند داد.
وی ادامه داد: دوباره آن فرد وقتی پشت میز می‌نشیند، صحبت‌هایش ثبت می‌شود تا بعداً به آنها پاسخ بدهند. آنها در همان جلسه و پشت پرچمشان فی‌المجلس صحبت نمی‌کنند. این قاعده حکمرانی در چین است و مثل ساعت هم کار می‌کند.
مذاکره با شی از چانه‌زنی بر سر منافع شروع می‌شود
کریمی گفت: حالا من می‌خواهم بگویم اگر قرار است آقای شی بیاید و با او مذاکره کنید، متن صحبت‌هایی که آقای شی قرار است در مذاکره با مذاکره‌کننده ارشد ما مطرح کند، چیست؟ این متن باید از قبل نوشته شده باشد. موضوعات باید ابتدا مشخص شوند و درباره آنها گفت‌وگو و چانه‌زنی صورت گرفته باشد.
وی افزود: اگر قرار است درباره محاصره صحبت کنیم، همان‌طور که چند دقیقه پیش توضیح دادم، باید درباره خسارت‌ها، هزینه‌ها، نفت، نفتکش‌ها، پالایشگاه، محموله‌های نفتی و همه این ریسک‌ها بحث شده باشد. در هر موضوعی که فکر می‌کنیم چین در آن منفعت دارد، باید کمک کنیم منافعش تأمین شود تا او هم منافع ما را تأمین کند و در نهایت مذاکره و معامله شکل بگیرد و بده‌بستان انجام شود.
