هواداران و مسئولان برای جشن در این ورزشگاه که میزبان فینالهای جام جهانی ۱۹۷۰ و ۱۹۸۶ بوده است، آماده میشدند. این دیدار، بازگشایی بزرگ ورزشگاه پس از یک سال بازسازی بود و بهنوعی پیشنمایشی از پنج بازی برنامهریزیشده جام جهانی در تابستان امسال محسوب میشد، از جمله بازی افتتاحیه بین مکزیک میزبان و آفریقای جنوبی. اما فضای شادی با خبر تلخ درگذشت یک هوادار که کمی پیش از شروع بازی توسط مقامات محلی تأیید شد، تحتالشعاع قرار گرفت.
این بازگشایی در واقع یک افتتاحیه برای یکی از مقدسترین ورزشگاههای فوتبال جهان بود، تنها دو ماه و نیم مانده به جام جهانی. آزتکا یا اگر بخواهیم نام رسمی جدیدش را بگوییم، استادیو بانورته، از ماه مه ۲۰۲۴ برای بازسازیهای گسترده بسته شده بود و تأخیرهای متعدد، آمادگی آن را زیر سؤال برده بود.
برخی مشکلات هنوز باقی ماندهاند. راهروهای ورزشگاه هنوز حالوهوای کارگاهی داشتند و صفهای طولانی در ورودیهای امنیتی باعث شد برخی هواداران برای رسیدن به شروع بازی دچار مشکل شوند. با این حال، داخل ورزشگاه شرایط بسیار بهتر بود و جانی اینفانتینو، رئیس فیفا، نیز در محل حضور داشت. این ورزشگاه عظیم در شصتمین سال خود ظاهری مدرن و زیبا داشت و سیستم جدید نورافشانی، جلوهای ویژه به مراسم پیش از بازی داده بود.
با این حال، این شب بهطور غمانگیزی تحتالشعاع مرگ یک هوادار قرار گرفت که طبق اعلام اداره امنیت شهر مکزیکوسیتی، از طبقه دوم جایگاهها سقوط کرده بود. جزئیات بیشتر در روزهای آینده منتشر خواهد شد، اما همین خبر فضای این جشن را به اندوه تبدیل کرد.
با نزدیک شدن جام جهانی، فهرست مصدومان مکزیک به طرز عجیبی طولانی است. کاپیتان تیم، ادسون آلوارز، در حال بازگشت از جراحی مچ پا است. گیلبرتو مورا، استعداد خط میانی، با مشکل فتق ورزشی دستوپنجه نرم میکند. خسوس اوروسکو که در دسامبر دچار شکستگی مچ شد و رودریگو اوئسکاس، از سال گذشته غایب هستند. سانتیاگو خیمنز هم بهتازگی جراحی مچ پا انجام داده است. لوئیس مالاگون، دروازهبان، اوایل همین ماه از ناحیه تاندون آشیل دچار پارگی شد و کمی بعد هم مارسل روئیس از ناحیه رباط صلیبی مصدوم شد.
در چنین شرایطی، خاویر آگیره، سرمربی تیم، چارهای جز آزمودن گزینههای جدید نداشت. او در این بازی به آلوارو فیدالگو، هافبک متولد اسپانیا، اولین بازی ملیاش را داد. برایان گوتیرز و اوبد وارگاس، که هر دو چهرههای نسبتاً جدیدی هستند، نیز بازی کردند.
نتیجه، بهویژه در ۴۵ دقیقه اول، امیدوارکننده بود. فیدالگو بهخوبی بین خطوط حرکت میکرد. گوتیرز با تکنیک بالا از سمت چپ به داخل میزد و همکاری خوبی با رائول خیمنز و همچنین روبرتو آلوارادو داشت. هرچند گلی به ثمر نرسید و تغییرات نیمه دوم ریتم بازی را از بین برد، اما با توجه به بحران شدید در ترکیب، این عملکرد باید یک گام مثبت برای میزبان جام جهانی تلقی شود.
پرتغال بدون رونالدو؛ فرصتی از دسترفته
بحث اینکه آیا کریستیانو رونالدو مانعی برای پیشرفت پرتغال است یا نه، در سالهای اخیر مسیر جالبی را طی کرده است. ابتدا این حرف نوعی بیاحترامی تلقی میشد، بعد به یک دیدگاه متفاوت تبدیل شد و حالا، با افت حضور رونالدو در سطح باشگاهی، به چیزی شبیه نظر غالب تبدیل شده است.
البته تقریباً همهجا بهجز خود پرتغال. بازیکنان همچنان با احترام زیادی از او یاد میکنند و در رسانهها هم موج بزرگی از منتقدان رونالدو دیده نمیشود. روبرتو مارتینز، سرمربی پرتغال، تأکید کرده که رونالدو همچنان بهحق مهاجم اول تیم است.
غیبت رونالدو در این بازی بهدلیل مصدومیت، بحثی جدی درباره جایگاه او ایجاد نکرد. با این حال، بازیکنی که در غیاب او فرصت داشت خودی نشان دهد، یعنی گونچالو راموس، نتوانست از این فرصت بهخوبی استفاده کند.
راموس بازیکنی خاص است؛ بااستعداد اما کمی مردد، مهاجمی که انگار علاقه زیادی به تمام کردن کار ندارد. او یک هتتریک در جام جهانی دارد، اما شاید بتواند بدون اینکه کسی او را بشناسد، در خیابانهای مکزیکوسیتی قدم بزند. با وجود آمار خوب گلزنی در پاریسنژرمن، هنوز به یک مهاجم ثابت تبدیل نشده است.
در این بازی، در کنار بازیکنانی مثل چیکو کونسیسائو و ژوائو فلیکس، راموس تلاش خود را کرد. چند حرکت خوب داشت و یکی دو ارسال خطرناک انجام داد، اما مهمترین فرصت خود را از دست داد؛ جایی که برونو فرناندز از سمت چپ توپ را بهخوبی به عقب فرستاد، اما ضربه راموس به شکل بدی به بیرون رفت.
مهاجمان موقعیت از دست میدهند و راموس همچنان بازیکن بسیار خوبی است، تقریباً گزینهای ایدهآل بهعنوان مهاجم ذخیره در این سطح. اما در شبی که چیز زیادی درباره شانسهای پرتغال در جام جهانی مشخص نشد، این یک فرصت از دسترفته بود تا بحث درباره جانشینی رونالدو کمی جدیتر شود.
